پيش‌بيني تاب‌آوري خانواده بر اساس سبك‌هاي حل تعارض و ادراك از سلامت خانواده اصلي در زوجين

هدف از انجام اين پژوهش پيش‌بيني تاب‌آوري خانواده در زوجين بر پايۀ سبك‌هاي حل تعارض و ادراك از سلامت خانوادۀ اصلي در شهر تهران بود. طرح پژوهش حاضر همبستگي و از نوع طرح‌هاي رگرسيون بود. جامعۀ آماري پژوهش حاضر افراد متأهل شهر تهران در سال 1400 بودند كه از بين آن‌ها 217 نفر به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. براي سنجش متغيرها از ابزارهاي مقياس تاب‌آوري خانواده؛ پرسش‌نامۀ سبك‌هاي حل تعارض و مقياس سلامت خانوادۀ اصلي استفاده شد. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تحليل گرديد. نتايج پژوهش نشان داد از بين سبك‌هاي حل تعارض، سبك يكپارچگي و مصالحه به صورت مثبت و سبك اجتناب‌كننده به صورت منفي قادر به پيش‌بيني تاب‌آوري خانواده هستند. همچنين بعد استقلال از متغير سلامت خانوادۀ اصلي نيز به صورت مثبت قادر به پيش‌بيني تاب‌آوري خانواده بود. سبك‌هاي يكپارچگي، مصالحه و اجتناب‌كننده و بعد استقلال خانوادۀ اصلي، در مجموع توانستند 42 درصد از واريانس تاب‌آوري خانواده را تبيين نمايند. يافته‌هاي اين پژوهش بيانگر اين موضوع است كه سبك‌هاي حل تعارض و ادارك از سلامت خانوادۀ اصلي در تاب‌آوري زوجين در خانواده‌ها نقش دارد و مي‌توانند آن را پيش‌بيني كنند. به همين منظور، توجه به اين عوامل در مشاوره‌هاي قبل از ازدواج و آموزش اين مهارت‌ها مي‌تواند تاب‌آوري اين افراد را افزايش دهد و به ارتقاي كيفيت زندگي در خانواده منجر شود.