واكاوي سامانه هوشمند انعقاد قرارداد الكترونيكي در حقوق ايران و قواعد اتحاديه اروپا

زمينه و هدف: عقد قرارداد الكترونيكي بوسيله ي سامانه ي خودكار يا هوشمند به گونه اي كه صرفنظر از دخالت فرد، ايجاب و قبول كند و شرايط قرارداد را تعيين نمايد، مسئله اي مي­باشد كه از سوي نظام هاي حقوقي مورد توجه واقع شده و جايگاه ممتازي بدان بخشيده است. مواد و روش: روش اين پژوهش توصيفي تحليلي است. ملاحظات اخلاقي: در نگارش مقاله اصالت متون، صداقتداري و امانتداري رعايت شده است. يافته ها: در تشريح نماينده الكترونيكي يا سامانه هوشمند عقد قرارداد، عده­اي بر اين باورند كه نماينده الكترونيك صرفاً وسيله­اي جهت اعلام اراده بوده و بعضي نيز اعطاي شخصيتي حقوقي به اين سيستم هوشمند را الزامي قلمداد كرده­اند. برخي آن را به عنوان نماينده حقوقي در نمايندگي توجيه نمودند. نتيجه: از ديدگاه حقوق ايران با عنايت به اينكه در قانون تجارت الكترونيك ايران سامانه رايانه اي تحت عنوان «شخص» به رسميت شناخته شده است و قاعدتاً بايستي اشخاص چه حقيقي و چه حقوقي از اهليت كامل برخودار باشند، لذا سامانه رايانه اي مي­بايست اهليت عقد قرارداد را داشته باشد. از مهمترين قوانين اتحاديه اروپا، «دستورالعمل تجارت الكترونيكي» بوده كه هدف دستورالعمل مذكور ايجاد يك چارچوب قانوني براي تضمين حركت آزاد خدمات جامعه اطلاعاتي بين كشورهاي عضو است.