نقش ميانجي مكانيسم كاميابي در كار در تاثيرگذاري ويژگي‌هاي شخصيتي مثبت بر خود رهبري با تاكيد بر نقش تعديل‌گر شخصيت فعال

هدف اين پژوهش، بررسي نقش ميانجي مكانيسم كاميابي در كار در تاثيرگذاري ويژگي هاي شخصيتي بر خود رهبري با تاكيد بر نقش تعديل گر شخصيت فعال مي باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي ـ همبستگي است. جامعه آماري (300 نفر) كاركنان كارخانه سپاهان باطري بوده كه با روش تصادفي ساده و از طريق فرمول كوكران (169 نفر) انتخاب شدند. از پرسش‌نامه‌هاي اسنايدر و همكاران (1996)، اشرير و كارور (1985) كه شامل ويژگي هاي شخصيتي مثبت، پرسش نامه گرسيا و همكاران (2012) در خود رهبري، پرسش نامه پورث و همكاران (2012) در مكانيسم كاميابي در كار و همچنين پرسش نامه جانسن و همكاران (2017) در شخصيت فعال، استفاده شد. روايي و پايايي پرسش‌نامه‌ها حاكي از آن بود كه ابزارهاي اندازه‏گيري از روايي (همگرا و واگرا) و پايايي (بار عاملي، ضريب پايايي مركب، ضريب آلفاي كرونباخ)، خوبي برخوردار هستند. نتايج حاصل از آزمون فرضيه‌ها توسط نرم‏افزار SMART-PLS و با استفاده از آماره آزمون t و ضرايب مسير (β)، نشان دهنده آن است كه ويژگي هاي شخصيتي مثبت بر مكانيسم كاميابي در كار و بر خودرهبري تأثير دارد، مكانيسم كاميابي در كار بر خود رهبري تأثير دارد، در نهايت نقش ميانجي مكانيسم كاميابي در كار ‏ و نقش تعديل گري شخصيت فعال تأييد شدند. با اين اوصاف مديران بايد بتواند به منظور افزايش خود رهبري به ويژگي هاي شخصيتي مثبت كاركنان توجه كنند. بدين منظور نيز مي توانند از مكانيسم كاميابي در كار به عنوان نقش ميانجي در جهت اين افزايش بهره جويند. هرچند بايد مواظب كاهش سطح شخصيت فعال باشند چرا كه منجر به كاهش اين نوع رابطه مي شود.