تأثير آموزش عالي بر توسعه سياسي؛ مطالعه تطبيقي در ايران و تركيه

هدف اين پژوهش، مطالعه تطبيقي تأثير آموزش عالي بر توسعه سياسي در دو كشور ايران و تركيه در سال 1402-1401 است. اين تحقيق از نظر هدف و ماهيت، در رده تحقيقات كاربردي و از منظر روش، توصيفي - پيمايشي است. جامعه آماري تحقيق شامل متخصصان و صاحب‌نظران آموزش عالي و توسعه سياسي است كه براي نمونه گيري از اين جامعه، از روش نمونه گيري هدفمند استفاده شده است. در نهايت، 18 خبره در اين پژوهش شركت و پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر را تكميل كرده‌اند. يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه در عوامل متعددي نظام آموزش عالي بر توسعه سياسي در سطح 0.01 تأثير معني‌داري دارد: سياست‌گذاري و برنامه ريزي توسعه آموزش عالي، بين المللي شدن آموزش عالي، استفاده از تجارب كشورهاي توسعه‌يافته در مديريت آموزش عالي، تربيت نيروي متخصص و ارتقاي سطح دانش و سواد در جامعه توسط آموزش عالي، توليد دانش در نظام آموزش عالي، تجار‌ت‌سازي ايده هاي دانشگاهي در نظام آموزش عالي و ارتباط دانشگاه با صنعت و جامعه، نظام نوآوري در آموزش عالي، نوآوري‌هاي فناورانه، توسعه فناوري آموزشي، استقلال دانشگاه ها، فرهنگ سازي و آموزش شهروندي. همچنين، براساس اين پژوهش، برخي از مؤلفه‌هاي آموزش عالي مؤثر بر توسعه سياسي در تركيه وضع مطلوبتري نسبت به جمهوري اسلامي ايران دارند: استفاده از تجارب كشورهاي توسعه‌يافته در مديريت آموزش عالي، تربيت نيروي متخصص و ارتقاي سطح دانش و سواد در جامعه توسط آموزش عالي، توليد دانش در نظام آموزش عالي، تجاري‌سازي ايده هاي دانشگاهي در نظام آموزش عالي و ارتباط دانشگاه با صنعت و جامعه، نظام نوآوري در آموزش عالي، نوآوري‌هاي فناورانه، توسعه فناوري آموزشي و استقلال دانشگاه‌ها. در اين مقاله، چرايي تفاوت مدل‌هاي دو كشور بررسي شده است.