تأثير فرهنگ مدرسه بر از خود بيگانگي تحصيلي با نقش ميانجي نيازهاي اساسي روان‌شناختي در ميان دانش‌آموزان دوره‌ي اول متوسطه استان لرستان

پژوهش حاضر با هدف تحليل روابط بين فرهنگ مدرسه بر از خود بيگانگي تحصيلي با توجه به نقش ميانجي نيازهاي اساسي روان‌شناختي با استفاده از روش توصيفي- همبستگي انجام گرفت. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان دوره‌ي اول متوسطه استان لرستان كه در مجموع 23223 نفر بود، كه 400 نفر نمونه آماري با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها سه پرسشنامه‌ي استاندارد، فرهنگ مدرسه‌ي الساندرو و ساد (1997)، نيازهاي روان‌شناختي اساسي لاگوارديا و همكاران (2000) و ازخودبيگانگي تحصيلي ديلون و گروات (1976) بود. داده‌هاي تحقيق پس از جمع‌آوري با استفاده از نرم‌افزارهاي آماري Lisrel و  SPSSتحليل شدند. نتايح نشان داد، اثر مستقيم فرهنگ مدرسه بر نيازهاي روان‌شناختي اساسي (67/0) مي‌باشد. آماره t اين اثر نيز (72/8) مي‌باشد كه در سطح 001/0 مثبت و معني‌دار است. اثر مستقيم فرهنگ مدرسه بر از خودبيگانگي تحصيلي (27/0-) مي‌باشد. آماره t اين اثر نيز (12/3-) مي‌باشد كه در سطح 01/0 منفي و معني‌دار است. اثر مستقيم نيازهاي روان‌شناختي اساسي بر از خودبيگانگي تحصيلي (47/0-) مي‌باشد. آماره t اين اثر نيز (41/4-) مي‌باشد كه در سطح 001/0 منفي و معني‌دار است. اثر غير مستقيم فرهنگ مدرسه بر از خودبيگانگي تحصيلي (31/0-) مي‌باشد. آماره t اين اثر نيز (20/4-) مي‌باشد كه در سطح 001/0 منفي و معني‌دارمي‌باشد. با توجه به اينكه اين اثر از طريق نيازهاي روان‌شناختي اساسي بر از خودبيگانگي تحصيلي وارد مي‌شود، در نتيجه نقش واسطه‌اي نيازهاي روان‌شناختي اساسي در ارتباط بين فرهنگ مدرسه و از خودبيگانگي تحصيلي دانش‌آموزان تأييد مي‌شود.