تأثير آموزش برنامه‌ريزي كلامي عصبي بر انعطاف ‌پذيري شناختي و تاب‌آوري هيجاني يگان ويژه زنان

هدف اصلي اين پژوهش بررسي تأثير آموزش برنامه‌ريزي كلامي عصبي بر انعطاف‌پذيري شناختي و تاب‌آوري هيجاني يگان ويژه زنان بود. روش‌: پژوهش حاضر ازنظر هدف در گروه پژوهش‌هاي نيمه آزمايشي و ازنظر ماهيت در دسته پژوهش‌هاي توصيفي قرار دارد. ابزارهاي به كار گرفته‌شده شامل پرسشنامه انعطاف‌پذيري شناختي دنيس-وندروال(2010) و پرسشنامه تاب‌آوري كانر-ديويدسون(2003) بود. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آمار توصيفي و استنباطي استفاده شد. در بخش آمار توصيفي از شاخص‌هاي دموگرافيك، شاخص‌هاي گرايش مركزي (ميانگين) و شاخص‌هاي گرايش پراكندگي (واريانس و انحراف معيار) استفاده و در بخش تجزيه‌وتحليل نيز از تحليل كوارايانس (ANCOVA) استفاده شد. براي بررسي نرمال بودن داده‌ها نيز از آزمون كولموگروف- اسميرنف و آزمون لوين و براي تحليل داده‌ها از نرم‌افزار 23 SPSS بهره گرفته شد. يافته‌ها: نمرات مقياس تاب‌آوري با نمرات مقياس سرسختي همبستگي مثبت معنادار و با نمرات مقياس استرس ادراك‌شده و مقياس آسيب‌پذيري نسبت به استرس شيهان همبستگي منفي معناداري داشتند،كه اين نتايج حاكي از اعتبار هم‌زمان اين مقياس است. نمرات پايايي خارجي كانر و ديويدسون ضريب آلفاي كرونباخ مقياس تاب‌آوري را 89% گزارش كرده‌اند. نتيجه‌گيري: نتايج نشان دادآموزش برنامه‌ريزي كلامي عصبي بر انعطاف‌پذيري شناختي و تاب‌آوري هيجاني يگان ويژه زنان تأثير مثبت دارد. اين آموزش باعث مي‎شود كه زنان اين عادت را به گنجينه رفتار خود اضافه نمايند كه در موقعيت‌هاي مشكل‌ساز، به‌جاي استفاده از رفتارهاي تشنج‌زا مانند انتقاد بي‎جا، سرزنش، طعنه و كنايه، زخم‌زبان، كنايه و غيره از شيوه‎هاي سازنده استفاده كنند.