بررسي اثربخشي تكنيك هاي تجربي طرحواره درماني بر تاب آوري و پذيرش و تعهد و اضطراب اجتماعي زنان با همسر درگير اعتياد

زمينه و هدف: اعتياد همسر اغلب باعث بر هم خوردن نقش ها و وظايف خانوادگي مي شود و در ابعاد مختلف روان شناختي و اجتماعي تاثير دارد.پژوهش با هدف بررسي تأثير تكنيك هاي تجربي طرحواره درماني بر تاب آوري و پذيرش و تعهد بر اضطراب اجتماعي زنان با همسر درگير اعتياد انجام شد.اين پژوهش از نظر هدف، و از لحاظ نحوه اجرا روش نيمه تجربي از نوع طرح پيش آزمون - پس آزمون با گروه كنترل و به صورت ميداني انجام شد. جامعه آماري شامل زنان داراي همسردرگير اعتياد و تحت پوشش سازمان بهزيستي بود. حجم نمونه 36 نفر را در دو گروه 18 نفري به صورت هدفمند و غير احتمالي انتخاب و طرحواره درماني را در يكي از آن دو (گروه آزمايش) اجرا نمايد. براي جمع‌آوري داده‌ها از مقياس تاب آوري كانر و ديويدسون(2003)، پرسشنامه پذيرش بوند و همكاران(2007) و آزمون هراس اجتماعي/ اضطراب اجتماعي استفاده شد. پروتكل جلسات طرحواره درماني براي گروه آزمايش طي 12 جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي اجرا شد. روش تجزيه و تحليل داده ها، از طريق آمار توصيفي و آمار استنباطي آزمون هاي تحليل كوواريانس چند متغيره و تك متغيره، آزمون كولموگروف-اسميرنوف استفاده شد. نتايج حاكي از آن است كه بين متغيرهاي تاب آوري، پذيرش و تعهد و اضطراب اجتماعي بين دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معني داري وجود دارد. تكنيك هاي تجربي طرحواره درماني بر تاب آوري، پذيرش و تعهد، و اضطراب اجتماعي زنان با همسر درگير اعتياد تأثير دارد.