اثر سه برنامه تمرين مقاومتي، تمرين مقاومتي - راه رفتن به جلو و تمرين مقاومتي - راه رفتن به ‏عقب بر عملكرد‎ ‎قلبي و جسماني مردان ميان‌ سال

هدف:تمرين راه رفتن به عقب در مقايسه با راه رفتن به جلو در تركيب با تمرين مقاومتي و اثر تداخلي آنها كمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. لذا هدف تحقيق حاضر مقايسه اثر سه برنامه تمرين مقاومتي، تركيبي راه رفتن به جلو و راه رفتن به عقب بر عملكرد جسماني و قلبي در مردان ميان‌سال بود.روش‌ بررسي:در يك طرح تحقيق نيمه‌تجربي، 48 مرد ميان‌سال (ميانگين سني 4.3 ± 56.5 سال، ميانگين وزني 4.9 ± 79.4 كيلوگرم و ميانگين شاخص توده بدني 2.9 ± 27 كيلوگرم بر مجذور قد) به مطالعه دعوت و به طور تصادفي به چهار گروه تقسيم شدند: گروه 1) تمرين مقاومتي (8 نفر)، گروه 2) تمرين مقاومتي هوازي راه رفتن/ دويدن رو به جلو (10 نفر)، گروه 3) تمرين مقاومتي- هوازي راه رفتن/ دويدن رو به عقب (11 نفر) و گروه 4) كنترل (9 نفر). تمرينات به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته انجام شد. چهل و هشت ساعت پس از آخرين جلسه تمرين، اكوكارديوگرافي به منظور ارزيابي عملكرد قلبي ( ; LVEDD, Tricuspid Annular Plane Systolic Excursion; TAPSE, End Systolic Volume; ESV, Ejection Fraction; EF, Resting Heart Rtae; RHR) و آزمون قدرت عضلاني و ظرفيت هوازي صورت گرفت. داده‌ ها توسط روش آماري آناليزواريانس با اندازه‌گيري مكرر در سطح معني‌داري p 0.05 با استفاده از توسط نرم‌افزار SPSS نسخه 21 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها:نتايج تحقيق حاكي از آن بود كه علي‌رغم بهبود ظرفيت هوازي (در گروه يك، دو، سه و چهار به ترتيب: 6.1، 8.4، 7.5 و 1.3 درصد) و قدرت عضلاني (در گروه يك، دو، سه و چهار به ترتيب 5.5، 2.1، 3.8 و 1.1- كيلوگرم) (P 0.05)، در هيچ يك از متغيرهاي عملكرد قلبي تفاوتي بين و درون گروه‌ها وجود نداشت. به عبارتي تمرينات ورزشي تاثير معني‌داري بر متغيرهاي عملكردي قلبي نداشت (P 0.05). نتيجه‌گيري:در مردان ميان‌سال سالم، هشت هفته تمرينات تركيبي مقاومتي هوازي صرف نظر از نوع تمرين هوازي (راه رفتن رو به جلو يا راه رفتن رو به عقب) هر چند باعث بهبود عملكرد جسماني مي‌شود، اما اثري بر عملكرد قلبي ندارد. احتمالا مدت يا شدت تمرينات براي اثرگذاري بر اين متغيرها كافي نبوده است كه در تحقيقات آينده مي‌تواند مد نظر قرار گيرد.