بررسي تاثير يك دوره تمرينات متقاطع بر شدت و كيفيت فعاليت عضلات منتخب ورزشكاران داراي آسيب رباط ‏صليبي قدامي

هدف:هدف از تحقيق حاضر بررسي تاثير هشت هفته تمرينات متقاطع (Cross Training) بر شدت فعاليت الكتريكي و كيفيت عملكردي عضلات منتخب ورزشكاران داراي آسيب ليگامان صليبي قدامي در هنگام راه رفتن بود.روش بررسي:اين تحقيق از نوع نيمه تجربي بود كه با طرح پيش آزمون و پس آزمون اجرا گرديد. جامعه آماري اين تحقيق شامل ورزشكاران مرد رشته فوتبال و واليبال شهرستان قشم و شهر بندرعباس كه حداقل شش ماه از بازسازي ليگامان صليبي قدامي آن ها گذشته بود انتخاب گرديد. در اين تحقيق 30 شركت كننده حاضر بودند كه به دو گروه تجربي و گروه كنترل تقسيم شدند. ميانگين سني گروه تجربي 7/89  ± 24/15 و گروه كنترل 7/18  ± 24/97 سال بود. فعاليت الكتريكي عضلات به وسيله دستگاه الكترومايوگرافي در دو مرحله 100 ميلي ثانيه قبل و 200 ميلي ثانيه بعد از تماس پا با زمين و هم چنين براي سنجش كيفيت عملكردي عضلات از دستگاه فورس پليت و با اندازه‌گيري مولفه هاي نيروي عكس العمل زمين و نوسانات مركز فشار از زمان تماس پا با زمين تا 200 ميلي ثانيه بعد از تماس پا با زمين، قبل و بعد از تمرينات متقاطع مورد اندازه گيري و ارزيابي قرار گرفت.. براي تحليل داده ها نيز از آزمون آناليز واريانس داده هاي تكراري در سطح معناداري 0/05≥p) و با استفاده از نرم افزار spss  نسخه 25 انجام شد.يافته‌ ها:در مرحله نوسان (100 ميلي ثانيه قبل از ضربه پاشنه) اطلاعات الكترومايوگرافي تحقيق نشان داد كه بعد از يك دوره تمرينات متقاطع، فعاليت الكتريكي تمام عضلات منتخب افزايش يافته است ولي اين افزايش در عضلات درشت ني قدامي (از 45/18 به 48/31 ميكرو ولت) (0/009=p)، راست راني (از 38/54 به 40/17 ميكرو ولت) (0/004=p)، وعضله سريني مياني (از 29/18 به 33/50 ميكرو ولت) (0/005=p) به شكل معني دار بوده است. هم چنين نتايج بررسي فعاليت الكتريكي عضلات در مرحله استنس (200 ميلي ثانيه بعد از ضربه پاشنه) نيز نشان داد كه در اين مرحله شدت فعاليت الكتريكي تمام عضلات بعد از يك دوره تمرينات متقاطع افزايش يافته است ولي اين افزايش درعضلات درشت ني قدامي (از 44/09 به 49/56 ميكرو ولت) (0/001=p) پهن داخلي (از 48/00 به 56/58 ميكرو ولت) (0/004=p)، عضله راست راني(از 45/18 به 48/31 ميكرو ولت) (0/02=p)، دو سر راني (از 40/54 به 48/74 ميكرو ولت) (0/007=p) و عضله سريني مياني (از 34/09 به 39/17 ميكرو ولت) (0/01=p) به شكل معني دار بوده است. نتايج داده‌هاي مرتبط با كنترل حركت از جمله مولفه‌هاي نيروي عكس العمل زمين و نوسانات مركز فشار از زمان ضربه پاشنه تا 200 ميلي ثانيه بعد از آن نشان داد كه بعد از يك دوره تمرينات متقاطع، نمونه‌هاي تحقيق در مولفه‌هاي عمودي نيروي عكس العمل زمين (از 123/16 به 113/75 درصدي از وزن به كيلو گرم) (0/001=p)، مولفه خلفي(از 23/12 به 19/15 درصدي از وزن به كيلو گرم) (0/002=p)، نوسانات مركز فشار در جهت خارجي(از 1/39 به 1/18 ميلي متر بر ثانيه) (0/004=p) و در جهت قدامي (از 1/52 به1/32 ميلي متر بر ثانيه) (0/001=p) كاهش معني داري داشته اند. نتيجه ‌گيري:تمرينات متقاطع يا تمرين دادن پاي مقابل آسيب توانسته تغييراتي را در پاي آسيب ديده ايجاد كند كه نه تنها باعث افزايش فعاليت عضلاني، بلكه باعث بهبود كيفيت و كنترل حركت نيز شود، با توجه به نتايج تحقيق حاضر پيشنهاد مي‌شود، متخصصان آسيب هاي ورزشي و توانبخشي چه براي پيشگيري از آسيب ليگامان صليبي قدامي و چه در زمان اوليه بعد از آسيب كه فرد قادر به انجام حركت در پاي آسيب ديده نيست و يا حتي بعد از گذشت ماه ها از آسيب براي انتقال مثبت كيفيت حركت به پاي آسيب ديده با تدوين پروتكل تمرينات متقاطع، پاي سالم فرد را مورد تمرين قرار دهند.