مقايسه اثربخشي درمان هيجان‌مدار و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودتنظيمي هيجاني و خودكارآمدي در مديريت ديابت زنان مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه و هدف: بيماري ديابت همانند هر بيماري مزمن، فرد مبتلا را با مشكلاتي مواجه مي‌سازد كه در نتيجه‌ آن، تمامي جوانب زندگي روزمره فرد تحت تأثير قرار مي‌گيرد. هدف از پژوهش حاضر بررسي مقايسه اثربخشي درمان هيجان مدار و درمان پذيرش و تعهد بر خودتنظيمي هيجاني و خودكارآمدي در مديريت ديابت زنان مبتلا به ديابت نوع دو بود.  روش پژوهش: روش پژوهش نيمه تجربي با طرح پيش آزمون، پس آزمون با گروه كنترل بود. در اين پژوهش جامعه آماري كليه زنان مبتلا به ديابت نوع 2 شهر تهران در سال 1401 بودند. با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 75 نفر انتخاب و سپس به شيوه تصادفي ساده در 3 گروه(هر گروه 25 نفر) جايگزين شدند. سپس گروه‏هاي‌ آزمايش تحت درمان هيجان مدار و پذيرش/تعهد قرار گرفتند. از پرسشنامه خودتنظيمي هيجاني Gross و John (2003) و مقياس خودكارآمدي در مديريت ديابت Bijl  و همكاران (1999) به منظور گردآوري اطلاعات استفاده شد. ‌براي تحليل داده ها از واريانس با اندازه گيري مكرر با نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد.يافته ها: نتايج نشان داد هر دو مداخله مذكور اثربخشي معناداري بر بهبود خودتنظيمي هيجاني و خودكارآمدي داشته است. نتايج آزمون تعقيبي بن فروني نشان داد كه درمان هيجان مدار اثربخشي بيشتري بر خودتنظيمي هيجاني دارد، اما درمان پذيرش و تعهد اثربخشي بيشتري بر خودكارآمدي دارد. نتيجه گيري: بنابراين درمان هيجان مدار و درمان پذيرش و تعهد به ‌عنوان يك مداخله‌ اثربخش در بهبود خودتنظيمي هيجاني و خودكارآمدي در زنان مبتلا به ديابت نوع دو محسوب مي‌شود. لذا پيشنهاد مي‌گردد متخصصان غدد و انجمن‌هاي ديابت، مداخلات روان‌شناختي از جمله روش درمان هيجان مدار و درمان پذيرش و تعهد را در برنامه مراقبتي زنان مبتلا به ديابت نوع دو بگنجانند.