نامه‌هاي منظوم عاشقانه و تغزل گفت‌وگويي: سنت‌هاي پارسي در سروده‌هاي تازي

ادبيات پارسي وتازي در زمينه‌هاي گوناگوني دادوستد فرهنگي با هم داشته‌اند. يكي از اين زمينه‌ها، موضوع سروده‌هاست: به روشني مي‌توان نمونه‌هاي فراواني را از تأثير سروده‌هاي تازي در اشعار پارسي و برعكس، ملاحظه كرد. دو نمونه‌اي كه در اين نوشتار با تفصيل بيشتر بررسي مي‌شوند يكي نامه‌هاي منظوم عاشقانه ميان عاشق ومعشوق و دوم تغزل در شكل گفت‌وگويي آن است كه هر دو تحت تأثير ادبيات و فرهنگ ايراني و از طريق شاعران ايراني‌تبارِ تازي‌سرا وارد ادبيات عربي شده‌اند. به طور خاص، به سروده‌هاي بشّار بن بُرد تُخارستاني و عباس بن اَحنَف در نامه‌هاي منظوم عاشقانه و وضّاح اليمن و ابونُواس در تغزل گفت‌وگويي پرداخته شده است. به عنوان پيشينه، به منظومۀ ويس و رامين و سنت «ده‌نامه»سرايي نيز اشارت رفته است.