تحليل انتقادي موحد انگاري مشركان در توحيد ربوبي بر محور آيۀ 31 سورۀ يونس

سلفيان ضمن تقسيم ‍بندي توحيد ربوبي و الوهي، بر باورمندي مشركان بر توحيد ربوبي اصرار دارند و آسيب بزرگ آنان را شرك عبادي مي‍دانند و با استناد به آيه ۳۱ سورۀ يونس و آيات مشابه، مسلمانان را به دوري از توحيد در عبادت و افتادن در گرداب شرك متهم مي‍كنند. مسئله اصلي اين نوشتار بررسي انتقادي موحد انگاري مشركان در توحيد ربوبي از سوي سلفيون است و در اين مقاله تلاش مي‍شود ضمن تبيين شرك ربوبي در عصر جاهلي، نگره سلفيون را در تضاد با فهم سلف دانسته و ضمن تأكيد بر ترتب عبادت بر ربوبيت و عدم تفكيك آن دو، آيات مورد استناد ايشان بخصوص آيه مورد اشاره بررسي شده و به آيات ناظر بر شرك ربوبي مشركان اشاره شود؛ آيات متعدد قرآني گواه تأمل و مخالفت مشركان در مقوله رازقيت پروردگار و امور ديگر از سوي خداوند است و غالب نزاع‍هاي مشركان مكه با رسول الله(ص) و مومنين را بر محور ربوبيت خداوند سبحان مي‍داند.