توانمندي زبان پهلوي در ساخت اصطلاحات علمي، بر اساس متن شِكَند گُمانيك وِزار

با ورود اسلام به ايران زبان عربي به زبان رسمي، و نيز علمي و ادبي غرب آسيا تبديل شد و تنها در سده چهارم هجري بود كه فارسي نويسي در ايران رواج گسترده اي يافت. در آن زمان نيز وام واژه هاي عربي بخش بزرگي از اصطلاحات علمي و فني را تشكيل مي دادند، و اين تصور به وجود آمد كه ديگر زبان ها، از جمله فارسي، ناتوان از بيان مفاهيم علمي هستند، زيرا وام گيري گسترده از زبان عربي و عدم استفاده از امكانات واژه سازي در زبان فارسي، كه ميراثي از زبان پهلوي بود، سبب شده بود اين زبان بسياري از قابليت هاي واژه سازي خود، مانند افعال ساده، پيشوندها و پسوندهايش را از دست بدهد. اما بررسي كتاب شِكَند گُمانيك وِزار نشان مي دهد كه زبان پهلوي با تكيه بر توان خود قادر به بيان بسياري از مفاهيم پيچيده علمي بوده است كه بعدها واژه هاي عربي جايگزين آنها شده بودند. در اين اثر كلامي نويسنده با بهره گيري از قابليت هاي واژه سازي زبان پهلوي بسياري از مفاهيم علمي را بدون استفاده از وام واژه ها بيان كرده است، قابليتي كه فارسي نيز در سده هاي آغازين اسلامي از آن برخوردار بود.