سعادت و نيك‌بختي انسان از نگاه فارابي و زمينه‌هاي فلسفي و فرهنگي آن

سعادت‌طلبي، نيك‌بختي و كمال‌خواهي در گوهر وجود آدميان سرشته شده و بي‌ترديد تمامي انسان‌ها در طول زندگي خود در جستجوي كاميابي، رستگاري و خوشبختي خوداند. ازاينرو مسئله سعادت و نيك‌بختي از ديرگاه در حوزه علم النفس و انسان‌شناسي همواره دغدغه انديشمندان و حكيمان در طول تاريخ تفكر و انديشه بوده است و گويا گمشده انسان سعادت اوست. فارابي معلم ثاني سعادت انسان را به «الخير المطلوب لذاته الذي ليس ورائه شيء آخر يمكن أن يناله الإنسان» و ابن‌سينا به «‌هي افضل ما سعي الحيّ لتحصيله» و به ديگرعبارات مشابه تعريف نموده و البته ديگر انديشمندان نيز هر يك، از منظر و مبناي منتخب، سعادت و نيك‌بختي انسان را مورد شناسايي قرار داده‌اند. در اين نوشتار نخست به تبيين و تحليل ديدگاه ها و رويكردهاي عقلي و نقلي پرداخته، سپس نظر فارابي در مسئله سعادت را تحليل و تمايز ديدگاه او را با ديگر آراء اشاره نموده و سرانجام به داوري برترين سخن در تبيين كاميابي و نيك‌بختي انسان خواهيم پرداخت.