توانش ارتباطي بينافرهنگي در كلاس‌هاي آموزش زبان فارسي: ديدگاه فارسي‌آموزان غيرايراني

درك فرد از فرهنگ‌هاي جديد و هم‌چنين فرهنگ خود، نقش مهمي در موفقيت فرد در يادگيري زبان مقصد دارد. مسئله اين است كه مشخص نيست در كلاس‌هاي آموزش زبان فارسي به غيرفارسي‌زبانان، چگونه و به چه ميزان به آموزش جنبه‌هاي فرهنگي براي گسترش توانش بينافرهنگي فارسي‌آموزان پرداخته مي‌شود. هدف اين پژوهش بررسي ديدگاه‌هاي فارسي‌آموزان غيرايراني در مورد آموزش فرهنگ و توانش ارتباطي بينافرهنگي است. اين پژوهش كه يك مطالعۀ كمي است، به روش ميداني و با استفاده از پرسشنامه انجام گرفته است. شركت‌كنندگان اين پژوهش ميداني 104 فارسي‌آموز از كشورهاي گوناگون هستند كه به صورت تصادفي ساده انتخاب شده‌اند. داده‌هاي به‌دست آمده در اين مقاله، به كمك يك پرسشنامۀ اعتبارسنجي‌شده به دست آمده است و با استفاده از نرم‌افزار اس‌پي‌اس‌اس مورد واكاوي قرار گرفت. نتايج نشان مي‌دهد فارسي‌آموزان بر اين باورند كه مدرسان سطح مهارت‌هاي زباني آنان را در يادگيري زبان‌ فارسي افزايش مي‌دهند تا بتوانند زبان فارسي را براي اهداف علمي استفاده كنند، ولي ميزان انگيزه‌بخشي مدرسان براي آموزش زبان فارسي چندان رضايت‌بخش نيست. فارسي‌آموزان، به دليل زندگي در كشور ايران، تا حد زيادي با كشور، فرهنگ و مردم ايران و زبان فارسي آشنا هستند. اما آنان از مدت‌زمان اختصاص‌يافته به آموزش فرهنگ و پرداختن به توانش ارتباطي بينافرهنگي در كتاب‌هاي آموزش زبان فارسي به غيرفارسي‌زبانان رضايت چنداني ندارند. از يافته‌هاي اين پژوهش چنين مي‌توان نتيجه گرفت كه مدرسان فارسي آموزان را براي يادگيري زبان فارسي تشويق نمي‌كنند و نيز اطلاعاتي را در مورد شرايط تاريخي، جغرافيايي و سياسي فرهنگ ارائه نمي‌دهند. كه كلاس‌هاي درسي زبان فارسي نيازمند صرف وقت بيشتري به اهداف بينافرهنگي است تا فارسي‌آموزان بهتر بتوانند به توانش بينافرهنگي دست يابند.