تحليل روش‌ ها و رويكردها در الهيات تطبيقي جديد

الهيات تطبيقي جديد، شاخه‌اي از الهيات معاصر مسيحي است كه نگاهي متفاوت به «ديگري ديني» و الهيات ساير اديان دارد. اين گرايش درصدد است با نگاهي تطبيقي و مقايسه‌اي، مقوله‌هاي ايماني را بررسي، بازخواني و بازتفسير كند و فهم عميقي به ايمان ديني ببخشد. الهيات تطبيقي با تنوع رويكردي مواجه است و اين تنوع باعث طرح مسئله در نوع روش پرداختن به اين الهيات و اتخاذ موضع مناسب در مواجهه با «ديگري ديني» شده است. سه رويكرد تاريخي، اعتقادي و فرااعتقادي را مي‌توان در اين الهيات شناسايي كرد كه تفاوت‌هايي در روش و هدف با يكديگر دارند. رويكرد تاريخي، مطالعه چگونگي شكل‌گيري دگرگوني‌هاي الهياتي در بستري از روابط بين ‌ديني به‌نحو تاريخي است. رويكرد اعتقادي راهي براي تعميق يا غني‌سازي حقيقت ايماني است كه در يك سنت خاص آشكار شده و رويكرد فرااعتقادي وسيله‌اي براي دستيابي به دركي جهان شمول‌تر از حقيقت ديني است؛ اما با وجود اين، همپوشاني ميان اين دو رويكرد در برخي آثار الهيات تطبيقي ديده مي‌شود. در اين پژوهش، به بازشناسي رويكردهاي عمده در الهيات تطبيقي و بيان تفاوت و چالش‌هاي اين رويكردها پرداخته شده و اين نتيجه حاصل است كه مي‌توان به تركيبي سازنده از رويكرد اعتقادي و فرا اعتقادي انديشيد و از هر دو توأمان بهره برد. روش پژوهش اين مطالعه، توصيفي‌ تحليلي است.