بررسي تطبيقي تصويرپردازي ‌ها از بهشت به ‌مثابۀ باغ و مرغزار در اديان

زندگي در اين جهان همواره محدوديت‌ هايي داشته كه با طبع ما انسان‌ها ناسازگار بوده است. محدوديت‌ در زمان - مكان، منابع، توانايي، تلذذ، ديگر انسان‌ها، از جانب خدا، جامعه، فرهنگ، خانواده، بدن، جنسيت و عمر (فناپذيري و مرگ)، همگي موجب رنج بوده‌اند و در مواجهۀ با چنين وضعيت نامطلوبي، انسان‌ها در ساحت ذهن يا به الهام و تجربه، زيست جهان ديگري را به تصوير كشيده‌ يا دريافته‌اند كه به‌نحوي فارغ از اين محدوديت‌ها و دامنۀ اراده و قدرت انسان در آن، بسي فراخ‌تر بوده است. از چنين زيست جهاني تعبير به «بهشت» مي‌شود. اين بهشت مي‌تواند در ابتداي جهان (عصر زرين اوليه)، در انتهاي تاريخ (بهشت آخرت‌شناختي)، ايدئالي فرهنگي-تمدني (مدينۀ فاضله) يا محقق‌شدني در ساحت روح يا درون (رهايي يا سعادت روحي) باشد. يكي از جهان‌شمول‌ترين تصويرپردازي‌ها در اين زمينه، بهشت به‌مثابۀ باغ يا مرغزار پر نعمت بوده است. در اين تحقيق تلاش شده است تا به صورتي مقايسه‌اي و با تكيه بر توصيف و تحليل مضامين مربوطه، تصويرپردازي‌ها از بهشت به‌مثابۀ باغ و مرغزار بررسي شود. تمايز، وفور، ناميرايي و تندرستي، آزادي، صلح فراگير و رابطۀ نزديك بين انسان و حقيقت قدسي، از مضامين بالنسبه مشتركي است كه براي بهشت به ‌مثابۀ باغ و مرغزار برشمرده مي‌شود.