بازتاب ادب‌ورزي در ساخت زباني قرآن كريم در پرتو نظريه ادب «براون و لوينسون»

ادب‌ورزي به‌عنوان يك پديده مهم، به عملكرد مثبت ارتباط زباني منجر شده و از بنيادي‌ترين عناصر ارتباطي در قرآن كريم بوده و در ساخت و بافت زباني اين كتاب آسماني نمودي واضح داشته است. مقاله حاضر به روش توصيفيتحليلي با بهره‌گيري از نظريۀ ادب «براون و لوينسون» كه متكي بر تبيين انتخاب استراتژي خاص در ارتباطات زباني است، به بازنمود ادب زباني در قرآن كريم پرداخته است تا به‌عنوان الگويي تمامعيار براي پياده‌سازي سبك بياني ممتاز در تعاملات گفتماني بين اثنيني براساس سبك زندگي اسلامي شايان توجه قرار گيرد. يافته‌هاي پژوهش نشان دادند براساس نظريۀ ادب «براون و لوينسون» ساخت‌هاي زباني عرض و تحضيض، استفهام، كنايه، تقليب و حسن اسناد ازجملۀ مهم‌ترين ساخت‌هايي هستند كه قرآن كريم به‌عنوان الگوي بياني مطرح كرده و براي اثرگذاري و اقناع هرچه بيشتر و نفوذ در عقل و وجدان مخاطب، در گفتمان خود از آنها بهره گرفته است و مي‌توان اذعان كرد قرآن كريم ضمن توصيه به حفظ وجهه مخاطب كه يكي از مهم‌ترين اصول و راهبردهاي نظريۀ ادب «براون و لوينسون» محسوب مي‌شود، در ساخت زباني خود نيز نسبت به اين اصل مهم پايبند بوده و ادب‌ورزي در بافت زباني گزاره‌هاي گفتاري نمودي واضح داشته است.