بررسي و اولويت‌بندي عوامل مؤثر بر سازگاري بخش كشاورزي با كم‌آبي (مورد مطالعه: روستاي شيركوه، استان گيلان)

كم‌ آبي و خشكسالي، رونق و توسعه بخش كشاورزي، امنيت غذايي و پايداري سكونت‌گاه‌هاي روستايي را با چالش مواجه ساخته است. طي سال‌ هاي اخير، كاهش آورد رودخانه سفيدرود به استان گيلان، تغيير اقليم و افزايش تقاضا براي آب، منجر به بروز كم‌ آبي در مناطق روستايي و بخش كشاورزي اين استان شده است. در پژوهش حاضر، مؤلفه ‌هاي اثرگذار بر سازگاري با كم‌آبي بخش كشاورزي روستاي شيركوه در استان گيلان بررسي گرديد. در اين راستا، درخت تصميم جامع با پنج معيار و 37 زيرمعيار طراحي شد. نتايج حاصل از تحليل نظرات 15 خبره در قالب مقايسه‌هاي زوجي با كاربرد رهيافت تحليل سلسله مراتبي فازي نشان داد كه معيار «دانش فني بهره‌ بردار» با وزن نسبي 33.1 درصد بيشترين اهميت را در سازگاري بخش كشاورزي روستاي نمونه با كم‌آبي دارد. همچنين، معيارهاي «اقتصادي» و «تنوع درآمدي» به ترتيب با 25.4 و 19.3 درصد در جايگاه بعدي قرار دارند. سه زيرمعيار «توسعه آگاهي و اطلاعات كشاورزان در مواقع بحراني»، «تبيين راهكارهاي سازگاري متناسب با سطح و درك افراد محلي» و «بهره‌ گيري از سامانه آبياري پيشرفته» مربوط به معيار «دانش فني بهره‌ بردار» با مجموع وزن نسبي 44.7 درصد به ترتيب بيشترين اثر را بر سازگاري بخش كشاورزي منطقه مورد مطالعه دارا مي‌ باشند. همچنين، دو زيرمعيار «اشتغال در فعاليت‌هاي متنوع كشاورزي» و «توسعه فعاليت‌هاي مرتبط با گردشگري» بيش از 75 درصد وزن نسبي را در بين زيرمعيارهاي تنوع درآمدي به خود اختصاص داده‌اند. يافته ‌هاي اين پژوهش بستر مناسبي جهت شناسايي راهبردهاي مناسب براي سازگاري با كم‌ آبي در بخش كشاورزي روستاي شيركوه و تدوين بسته سياستي فراهم آورده است.