بررسي اثرات حوضچه‌هاي طراحي‌شده در ارزيابي كمّي و كيفي كاهش تبخير از طريق الكل‌‌ چرب اكتادكانول در منطقه نيمه‌خشك خرم‌آباد لرستان

در روش‌هاي استفاده از پوشش‌هاي نانومتري معمولاً با استفاده از مولكول‌هاي بلند زنجير و پخش‌كردن آن ها روي آب و تشكيل تك لايه ‌هاي مولكولي مي‌توان مقدار تبخير را كاهش داد. در اين پژوهش به بررسي اثرات كمّي و كيفي (پارامترهاي شيميايي و فيزيكي) مونولاير اكتادكانول كه در اتانول حل‌شده و به‌عنوان روش شيميايي كنترل تبخير در ايستگاه تحقيقاتي هواشناسي دانشكده منابع طبيعي دانشگاه لرستان پرداخته‌ايم. مونولاير مورد نظر به وسيله اسپري 100 سي‌سي با غلظت 4 درصد بر سطح حوضچه‌ هاي طراحي‌شده با حجم 8 مترمكعب (ابعاد2×2×2) اسپري شد. نتايج كمّي و كيفي در بازه زماني دو ماهه بين دو حوضچه شاهد و حوضچه داراي مونولاير اكتادكانول از تاريخ 1400.6/1 تا 1400.7/30 بر اساس آزمون ANOVA، با مقايسه ميانگين‌ هاي توكي و دانكن انجام شد. نمونه مونولاير اكتادكانول به لحاظ تغييرات ميزان تبخير با شاهد اختلاف معناداري در سطح 0.05 داشت. تبخير تجمعي 2 ماهه تبخير در حوضچه شاهد و حوضچه داراي مونولايراكتادكانول نشان دهنده حداكثر مقدار تبخير در حوضچه شاهد با 559 ميليمتر و مونولاير اكتادكانول با كارايي 20 درصد كاهش تبخير داراي 455 ميليمتر تبخير بوده است. پارامترهاي كيفي هدايت الكتريكي، درصد اكسيژن محلول مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج داده‌ هاي كيفيت آب با مقايسه آزمون ANOVA   نشان دهنده اختلاف غيرمعنادار به دليل sig بيشتر از 0.05مي‌باشد. در مقايسه درصد اكسيژن محلول و هدايت الكتريكي بين ميانگين حوضچه شاهد و حوضچه داراي مونولاير اكتادكانول اختلاف قابل توجهي وجود نداشت. يكي از دلايل درصد اكسيژن محلول بيشتر حوضچه شاهد نسبت به حوضچه داراي مونولاير به دليل امكان تماس با هوا، تابش ورودي بيشتر و وقوع فرآيند بيشتر مي‌باشد. نتايج به دست آمده نشان دهنده كاهش 5 درصدي هدايت الكتريكي و اكسيژن محلول در حوضچه داراي مونولايراكتادكانول نسبت به حوضچه شاهد است. تغييرات دماي سطح آب (پارامتر فيزيكي) با ترمومتر اندازه‌گيري شد كه ميانگين دماي سطحي آب در حوضچه داراي مونولاير اكتادكانول 24.4 درجه سانتيگراد و در حوضچه داراي مونولاير در حوضچه شاهد 23.11 مي‌باشد. از نظر تجربي، تأثير يك لايه متراكم در كاهش تلفات تبخير، متناسب با افزايش دماي سطح آب است.