ارائه چارچوب انتخاب گونه‌هاي مناسب براي توسعه زيرساخت‌هاي سبز مناظر صنعتي در مناطق خشك و نيمه‌خشك ايران

صنعت سيمان همواره با اثرات محيط‌زيستي زيان‌بار قابل توجهي شناخته شده است. توسعه زيرساخت‌هاي سبز پيرامون اين صنايع مي‌تواند از اثرات منفي محيط‌زيستي اين قبيل توسعه‌ها در پيرامون بكاهد. با اين حال، چارچوبي سيستماتيك در ارتباط با شيوه انتخاب گونه‌هاي گياهي در پيرامون كارخانه‌هاي سيمان وجود ندارد. هدف اين مطالعه ارائه روشي نظام‌مند در انتخاب گونه‌هاي گياهي پيرامون كارخانه‌هاي سيمان است. در اين مطالعه، كارخانه سيمان دورود به‌عنوان مطالعه موردي انتخاب شد. در ابتدا مدل مفهومي ارتباط گياه با محيط در محيط‌هاي صنعتي معرفي شد. در ادامه، چارچوب عملكردي براي اجراي اين مدل مفهومي ارائه شده كه مشتمل بر پنج گام است: شناسايي معيارهاي مؤثر، معيارهاي وزن‌دهي، تدوين فرمول انتخاب گونه‌هاي گياهي ايجاد سبد انتخاب و غربالگري گونه‌هاي گياهي مناسب. در انتخاب معيارها از دو دسته معيارهاي اوليه و ثانويه بهره برده شد. روش غربال معيارهاي انتخاب گونه‌هاي گياهي دلفي فازي و روش وزن‌دهي به معيارهاي انتخابي تحليل سلسله مراتبي است. نتايج اين تحقيق نشان داد كه از ميان پنج گونه گياهي بررسي شده، درخت كاج تهران و سنجد، مناسب‌ترين گونه‌هاي درختي براي اين محدوده مطالعاتي مي‌باشد، در حالي كه درختان گز و چنار نامناسب تلقي مي‌شوند. اين تحقيق بينش‌هاي ارزشمندي را براي معماران منظر، مديران محيط‌زيست و اپراتورهاي فضاهاي صنعتي به‌خصوص كارخانه‌هاي سيمان براي ايجاد مناطق سبز پايدار فراهم مي‌كند.