نقش پردازش موازي در تخصيص پوياي حمل‌ونقل همگاني شهري با محدوديت ظرفيت

يكي از مسائل اصلي در تخصيص ، ترافيك، عدم وجود راندمان محاسباتي در مدلهاي تخصيص موجود است. اين موضوع موجب كاهش كارايي مدلهاي پيشنهادي در مطالعات پيشين شده است. هدف از اين مقاله بررسي و بهبود مدل رياضي انتخاب مسير مسافران در مطالعات پيشين افزايش راندمان محاسباتي و كاهش زمان پردازش داده ها است. اين كار از طريق چند هسته اي نمودن مراحل پردازش داده ها با استفاده از روش هاي برنامه نويسي و همچنين اصلاح مدلهاي رياضي ارائه شده در مطالعات پيشين، از طريق بررسي يك مدل تخصيص پوياي حمل و نقل همگاني با الگوريتم كوتاه ترين مسير مبتني بر برنامه زماني و زير الگوريتم حذف سفر، انجام شد؛ تا نمايش دقيق تري از نحوه انتخاب كاربران حمل و نقل همگاني و پارامترهاي تأثير گذار در انتخاب آنها به دست آيد. در نهايت نتايج حاصل از مدل معرفي شده با نتايج حاصل از يك مدل غير پويا با الگوريتم كوتاه ترين مسير مبتني بر كمان مقايسه گرديد، تا تأثير در نظر گرفتن محدوديت ظرفيت و پويايي الگوريتم در زمان محاسبات و دقت داده هاي خروجي و همچنين تأثير فرآيند چند هسته اي كردن در زمان محاسبات مورد سنجش قرار گيرد. با بررسي داده هاي خروجي مشخص شد كه با افزودن فرآيند چند هسته اي كردن به فرآيند پردازش دادهها در ساختار پردازش موازي ديده شده در اين مقاله، زمان كل محاسبات الگوريتم كوتاه ترين مسير مبتني بر برنامه زماني در حدود %۲۰% نسبت به حالت تك هسته اي بهبود يافته است.