مدلسازي فضايي انتشار ويروس كرونا بر اثر تحرك و جابجايي افراد (مطالعه موردي: كلانشهر تهران)

تاثيرجابه جايي برانتشار ويروسها مسئله اي بسيار مهم است كه توسط جوامع مختلف به منظور شناسايي عوامل تاثيرگذاردر انتشار بيماري مورد بررسي قرار گرفته است. استفاده از مدلهاي آمار فضايي يكي از روش هاي مدلسازي چگونگي انتشار ويروس در سطح نواحي يك شهربراساس داده هاي مكان مبنا ميباشدكه ازمهمترين ويژگي اين مدلها بومي سازي براساس ارتباط بين داده هاي مكاني افراد مبتلا به ويروس ومتغيرهاي توضيحي محلي تاثيرگذاربرانتشارويروس است.دراين مطالعه درگام اول ازبين 12 متغيرتوضيحي دردسترس با استفاده از روش رگرسيون اكتشافي 1795 مدل فضايي ساخته شدتا براساس آن وابستگي مكاني، همخطي متغيرهاي توضيحي درنظرگرفته شودودرنهايت 5 متغيركه كمترين همبستگي خطي و مكاني و همچنين بيشترين اثرگذاري درانتشار بيماري داشتند جهت ادامه مدلسازي انتخاب گرديد.در گام دوم به منظور مدلسازي اثرمتغيرهاي شناسايي شده بر انتشار ويروس كرونا از 3 مدل آماري مكان مبنا رگرسيون وزن دارجغرافيايي( GWR) و رگرسيون پوآسن وزن دار جغرافيايي( GWPR) استفاده گرديد. نتايج مطالعه نشان داد ميزان جا به جايي، جمعيت افراد سالخورده در هر ناحيه ترافيكي و سپس تعداد خودرو هر خانوار بيشترين تاثيردر انتشارويروس كرونادارد همچنين با ايجاد محدوديت شديد جا به جايي در نواحي ترافيكي آلوده به منظور قطع زنجيره انتقال به ساير نواحي و همچنين كاهش ميزان جا به جايي در سايرنواحي مانند آموزش مجازي مدارس ودانشگاهها و دوركاري در ادارات مي تواند در بازه 6 ماهه تاثير چشمگيري بر كنتزل انتشار ويروس كرونا داشته باشد.در انتهاي مطالعه 3 سناريو پيشنهادي جهت جلوگيري از انتشار ويروس در شرايط بحراني براي مناطق 22 گانه شهر تهران و همچنين 603 ناحيه ترافيكي ارائه گرديد.