ارائه راهكارهاي ارتقاي ايمني معابر و گذرگاه هاي عابرين پياده در مناطق مسكوني حاشيه راه هاي برون شهري

عابرين پياده در كشورهاي در حال رشد، يكي از آسيب‌پذيرترين گروه‌هاي فعال در حمل‌ونقل محسوب مي‌شوند. از مجموع تلفات رانندگي در يك سال در ايران، (16 هزار و 201نفر)، 20.8 درصد يعني سه هزار و 370 نفر عابر پياده و23.8 درصد يعني سه هزار و 862 نفر موتورسيكلت‌سوار بودند. ازاين‌رو هدف از انجام اين پژوهش، شناسايي عوامل مرتبط با تصادفات عابر پياده و ارتقاي ايمني حاشيه راه‌هاي برون‌شهري مي‌باشد. به‌منظور دستيابي به هدف موردنظر، جاده دماوند محدوده پليس‌راه جاجرود تا قبل از ورودي پرديس ازنظر تصادفات عابر پياده موردبررسي قرارگرفته است. يافته‌ها نشان داد درمجموع، در محور موردمطالعه در ظرف 5 سال 159 تصادف عابر پياده به وقوع پيوسته بود. بعد از بازرسي نقاط و بررسي چك‌ليست‌ها، عواملي همچون عدم وجود ديد كافي وسايل نقليه، پله‌هاي نامناسب پل عابر پياده، عدم تأمين روشنايي، عدم حفاظ ايمني مناسب در كنار پله پل عابر پياده از عوامل مؤثر در اين نقاط بوده است. از راهكارهاي پيشنهادي نيز مي‌توان به بهبود وضعيت روگذر ازنظر ايمني و تأمين روشنايي و ايجاد خط كندرو در حاشيه راه اشاره داشت.