بررسي رابطه ميان پيوند با مدرسه و خودكارآمدي تحصيلي: نقش واسطه اي كيفيت ارتباط معلم- دانش آموز

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه ميان پيوند با مدرسه و خودكارآمدي تحصيلي با نقش واسطه اي كيفيت ارتباط معلم- دانش آموز بوده است. پژوهش حاضر به روش توصيفي- همبستگي و از نوع تحليل مسير انجام شده است. جامعه آماري پژوهش شامل همه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر سنندج در سال تحصيلي 98-1397 بود كه از ميان آنها 368 نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند. براي دستيابي به اهداف پژوهش، دانش آموزان مقياسه‌اي پيوند با مدرسه اسپرينگر و همكاران (2009)، خودكارآمدي تحصيلي جينكز و مورگان (1999) و ادراك كيفيت ارتباط معلم- دانش آموز موري و زوواك (2011) را تكميل كردند. داده هاي حاصل از پرسشنامه ها با به كارگيري آزمونهاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل مسير و به كمك نرم افزار آماري Amos22 تجزيه و تحليل شدند. يافته ها نشان دادند كه پيوند با مدرسه با خودكارآمدي تحصيلي داراي رابطه مستقيم است. همچنين كيفيت ارتباط معلم- دانش آموز در رابطه ميان پيوند با مدرسه و خودكارآمدي تحصيلي نقش واسطه اي دارد. بنابراين، آموزش مهارتهاي ارتباطي به معلمان و بهبود كيفيت ارتباط معلم- دانش آموز مي تواند دانش آموز را به مدرسه علاقه‌ مند كند و باور وي را نسبت به موفقيت در يادگيري افزايش دهد.