مقايسه‌ي اثربخشي راهبردهاي استراحتي كشش و رهاسازي بافتي بر شدت درد، خستگي و كيفيت زندگي كاركنان مبتلا به گردن‌درد مزمن غير اختصاصي

اهداف: يكي از اختلالات شايع اسكلتي‌عضلاني كه تأثير زيادي بر كيفيت زندگي، سلامت و بازده كاري افراد مي گذارد، گردن درد مزمن است. هزينه‌هاي سنگين درمان‌هاي دارويي و جست‌وجوي راهكارهاي درماني ساده و كم هزينه امري اجتناب‌ناپذير است. تكنيك‌هاي كشش و رهاسازي بافتي از راهكارهاي مؤثر در اصلاح اختلالات اسكلتي‌عضلاني هستند. در اين مطالعه، سعي شد كه اثربخشي آن‌ها در كنترل درد و بهبود عملكرد كاركنان مبتلا به گردن درد مزمن غيراختصاصي بررسي شود. روش ‌‌‌كار: در اين مطالعه‌ي نيمه‌تجربي با گروه هاي موازي و طرح پيش آزمون‌پس آزمون، ۳۹ كارمند مبتلا به گردن درد مزمن غيراختصاصي با ميانگين سني ۲۵ تا ۴۵ سال، به‌روش غيرتصادفي و دردسترس، از بين كارمندان پشت‌ميزنشين انتخاب شدند. افراد به‌طور تصادفي در سه گروه كشش، رهاسازي و كنترل تخصيص يافتند و به مدت شش هفته، مداخلات را دريافت كردند. در ابتدا و پس از شش هفته، شدت درد با معيار ديداري، خستگي كيفي با پرسش‌نامه‌ي خستگي چندبعدي و كيفيت زندگي با استفاده از پرسش‌نامه‌ي SF-۳۶ بررسي شد. براي مقايسه‌ي ميانگين‌ها از آناليز كواريانس يك راهه استفاده و سطح معناداري ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: مقايسه‌هاي درون‌گروهي نشان داد كه شدت درد، كيفيت زندگي و خستگي در هر دو گروه مداخله، به‌طور معناداري بهبود يافته است 0/05 P. تمرينات كششي و رهاسازي، هر دو بر بهبود متغيرها تأثير معناداري داشتند 0/05 P, اما برتري با گروه تمرينات رهاسازي بود. نتيجه‌گيري: شش هفته تكنيك رهاسازي و كشش در بيماران دچار به گردن‌درد مزمن غيراختصاصي، باعث كاهش درد و كاهش خستگي و افزايش كيفيت زندگي آن‌ها مي‌شود.