روايي معادله‌ي غيرورزشي بومي در برآورد حداكثر ظرفيت هوازي پسران نوجوان

اهداف: حداكثر ظرفيت هوازي (VO۲max) مهم‌ترين شاخص آمادگي جسماني است كه با سلامت عمومي بدن ارتباط تنگاتنگي دارد. با توجه به مشكلات اندازه گيري آزمايشگاهي VO۲max، برآورد VO۲max به‌وسيله‌ي معادلات غيرورزشي يكي از راهكارهاي جايگزين خواهد بود. هدف اين مطالعه ارزيابي روايي معادله‌ي بومي غيرورزشي در برآورد VO۲max پسران سالم است.روش ‌‌‌كار: متغيرهاي سن، قد، وزن و شاخص توده‌ي بدن در ۲۴۸ پسر سالم ۱۵ تا ۱۸ساله اندازه‌گيري شد. VO۲max آزمودني‌ها به دو روش آزمون ورزشي ميداني و معادله‌ي بومي غيرورزشي به‌ترتيب اندازه‌گيري و برآورد شد. به‌منظور ارزيابي روايي معادله‌ي غيرورزشي، از هم‌بستگي پيرسون، تي هم‌بسته و توافق بلاند آلتمن استفاده شد.يافته‌ها: هم‌بستگي معناداري بين VO۲max اندازه‌گيري‌شده و برآوردشده وجود داشت (R = 0.76, p 0.05). اختلاف معناداري بين VO۲max برآوردشده (ml/kg/min ۴۳/۱۰) و اندازه‌گيري‌شده (ml/kg/min ۴۳/۳۸) مشاده نشد (۰/۰۵ P،  ml/kg/min ۰/۲۸= ميانگين اختلاف). همچنين، نمودار گرافيكي بلاند آلتمن حاكي از توافق بين روش‌هاي اندازه‌گيري و  برآورد VO۲max بود. نتيجه‌گيري: در مطالعه‌ي حاضر، معادله‌ي بومي غيرورزشي از روايي بالايي در برآورد VO۲max نوجوانان برخوردار بود. به نظر مي‌رسد كه استفاده از معادلات غيرورزشي VO۲max، مي‌تواند به‌عنوان ابزاري ساده، ايمن و كم‌هزينه براي ارزيابي حداكثر ظرفيت هوازي دانش‌آموزان در سطح گسترده به كار رود.