نقش آگاهي و شناخت زيست‌محيطي صيادان محلي شهرستان آبادان در انجام صيد مسئولانه

با توجه به اهميت و اثرگذاري اجتماعي حرفة صيادي در نوار ساحلي استان خوزستان، آموزش ملاحظات زيست‌محيطي به صيادان محلي مي تواند به‌عنوان يكي از امن‌ترين سرمايه‌گذاري ها در جهت حفظ ذخاير آبزيان و احياء مجدد آنها تلقي گردد. تحقيق حاضر ضمن بررسي ديدگاه هاي صيادان نسبت به محيط‌زيست دريايي و صيد مسئولانه، تغييرات در اين رويكرد را در پي آموزش مورد بررسي قرار داده و نيازهاي آموزشي را اولويت‌بندي نموده است. دوره هاي آموزشي براساس سرفصل هاي مصوب برگزار شدند و از گروه آموزش پذيران، پيش و پس از دوره، يك آزمون استاندارد گرفته شد. ابزار گردآوري داده ها، پرسشنامه اي محقق‌ساخت و مبتني بر مدل بوريچ بود تا دو بعد «اهميت موضوع» و «توانمندي در آن موضوع» را رتبه بندي كند. براي پيش بيني اثرات آموزش نسبت به ويژگي هاي فردي پاسخگويان از رگرسيون لجستيك استفاده شد. براساس نتايج، مهمترين اولويت هاي آموزشي براي صيادان شهرستان آبادان به‌ترتيب شامل آَشنايي با صيد دورريز و روش هاي كاهش آن (نياز بوريچ= 8/17)، آشنايي با بهبود ابزارها و روش هاي صيد (6/76) و زيست‌سنجي و كاربردهاي آن (6/53) هستند. نمرة شركت‌كنندگان پس از دورة آموزشي (17/2±49/85) به‌طور معني‌داري بالاتر از نمرة پيش از برگزاري دوره (9±34/5) براي همان افراد بوده است و مطابق يافته هاي ما، مي توان اميدوار بود كه انتقال دانش و فرهنگ زيست‌محيطي از طريق آموزش مداوم و ترويج اطلاعات بتواند سبب ايجاد رويكرد زيست‌محيطي در جامعة صيادي شود.