روش ‌ها و آثار تحصيل تابعيت در ايران با نگاهي تطبيقي به حقوق فرانسه و انگلستان

بحث تابعيت و تابعيت اكتسابي، يكي از مباحث جدي و پرچالش در پژوهش‌ها و فرآيندهاي حقوقي است. منظور از تابعيت اكتسابي، اخذ تابعيت جديد با فاصله مدتي پس از تولد، براي يك شخص است. چنانچه شخصي به فاصله مدتي بعد از تولد، داراي تابعيت جديدي گردد، اين تابعيت را تابعيت اكتسابي مي‌نامند. هدف اين پژوهش كه به روش توصيفي – تحليلي صورت گرفته است، شناسايي آثار تابعيت اكتسابي در نظام حقوقي ايران و كشورهاي انگلستان و فرانسه است. علت انتخاب اين دو نظام حقوقي، قدمت قوانين در حوزه تابعيت و مترقي بودن قوانين اين كشورهاست. پژوهش‌گر به دنبال پاسخ به پرسش اصلي پژوهش است كه آثار تابعيت اكتسابي در هريك از اين نظام‌هاي حقوقي به چه شكل است؟ سؤال ديگر اين است كه اين آثار داراي چه شباهت‌ها و تفاوت‌هايي هستند؟ نتايج پژوهش نشان مي‌دهد آثار تابعيت اكتسابي در نظام حقوقي ايران، فرانسه و انگلستان شامل حقوق و تكاليف است. اشخاصي كه تابعيت اين كشورها را به دست بياورند، از كليه حقوقي كه براي شهروندان عادي مقرر است، بهره‌مند مي‌شوند وليكن از برخي مشاغل محرومند. تكاليف فردي كه تابعيت ايران را كسب كرده، شامل مواردي همچون ماليات، انجام خدمت نظام وظيفه، اطاعت و حق‌شناسي نسبت به دولت ايران و احترام نسبت به حيثيت و شئون ملي است. تحصيل تابعيت اكتسابي در حقوق ايران، فرانسه و انگلستان داراي آثاري بر زوجه (ازدواج دائم و موقت) و فرزند (فرزند نسبي اعم از مشروع يا نامشروع يا فرزند متولد از مادر جانشين و فرزندخوانده) نيز هست. قوانين دو كشور انگلستان و فرانسه قابليت جذب افراد مستعد را دارد، ليكن قوانين ايران نيازمند بازنگري است. اين بازنگري مي‌تواند شامل شرايط و آثار جديد باشد.