ارزيابي اثرات مواد شيميايي كاهش تبخير در سطوح آزمايشگاهي بر ميزان كيفيت آب (مطالعه موردي مناطق نيمه‌خشك كوهستاني)

تبخير يكي از دلايل عمده هدررفت آب و فشار به منابع آب محسوب مي شود كه تلاش براي كاهش ميزان آن تحت شرايط مختلف در كنار ارائه راهكارهاي عملي و بررسي تأثير اين روش ها بر كيفيت آب، حائز اهميت است. در اين راستا منطقه مورد تحقيق محدوده اي از حوضه آبخيز چم انجير در شهرستان خرم آباد لرستان انتخاب شد. در پژوهش حاضر كه با هدف ارزيابي اثرات شيميايي كاهش تبخير بر ميزان كيفيت آب از الكل هاي چرب (تركيب هگزادكانول و اكتادكانول) در تشتك‌هاي تبخير كلاس A در قالب سري زماني 10 ساعت روزانه به مدت 2 ماه از 1400/5/1 تا 1400/6/30 انجام شد. همچنين تغييرات پارامترهاي كيفي آب شامل اسيديته (pH)، هدايت الكتريكي (EC)، غلظت اكسيژن محلول به صورت روزانه از عمق 10 سانتي‌متري در طول دوره آماري مذكور مورد بررسي قرار گرفت. مقادير تبخير اندازه‌گيري شده در نرم افزار SPSS مورد تحليل قرار گرفت. نسبت پراش اين آزمون در سطح 5 درصد به لحاظ تغييرات ميزان تبخير و دما اختلاف معناداري داشتند. نتايج به دست آمده نشان داد تبخير تجمعي در بازه دو ماهه در تشتك شاهد 537 ميلي‌متر و تشتك داراي تركيب مونولاير با 398 ميلي‌متر، در حدود 27 درصد از ميزان تبخير را كاهش مي دهد. براي تجزيه و تحليل داده هاي حاصل از نمونه‌برداري پارامترهاي كيفيت شيميايي آب از آزمون انحراف واريانس يك سويه با آزمون ميانگين توكي و دانكن در سطح احتمال 5 درصد استفاده شد. نتايج ميانگين پارامترهاي منتخب كيفي شامل pH، EC، اكسيژن محلول در دو تشتك شاهد و داراي مونولاير تركيب هگزادكانول و اكتادكانول مورد بررسي قرار گرفت. نتايج به دست آمده نشان دهنده كاهش 6/4 درصدي pH، كاهش 4 درصدي EC ، كاهش 5 درصدي اكسيژن محلول در تشتك داراي مونولاير تركيب مذكور نسبت به تشتك شاهد بوده است.