بررسي تأثير سطوح ايستابي كم عمق و شور بر عملكرد و كارآيي مصرف آب گياه كينوا (Chenopodium Quinoa Willd) در محيط گلخانه

در اين مطالعه به بررسي تاثير آب زيرزميني كم عمق و شور بر عملكرد و پارامترهاي گياهي كينوا رقم تيتيكاكا، در محيط گلخانه در دو سال زراعي 1397 و 1398پرداخته شد. آزمايش در قالب طرح فاكتوريل بلوك‌هاي كامل تصادفي با 3 تكرار انجام شد. تيمارهاي اعمال شده شامل سطوح ايستابي كم عمق (با اعماق 0.6، 0.8 و 1.1 متر) و شور (با سطوح شوري 1، 2، 6 و 10 دسي زيمنس بر متر از نمك Nacl) بود. نتايج نشان داد با افزايش شوري آب از 1 تا 10 دسي زيمنس بر متر و با افزايش عمق سطح ايستابي ميزان آب زير زميني مورد استفاده، درصد مشاركت آب زير زميني و مشاركت آب زير زميني به طور معني‌داري كاهش يافت. درصد مشاركت آب زيرزميني براي سطوح مختلف شوري 1، 2،6 و 10 دسي زيمنس بر متر در عمق‌هاي سطح ايستابي 0.6، 0.8 و 1.1 متر به ترتيب (71.12، 55.51، 37.43)، (66.68، 51.21، 35.84)، (60.1397، 46.92، 32.57) و (56.93، 43.03 و 30.15) حاصل شد. افزايش شوري موجب كاهش عملكرد بيولوژيك و عملكرد دانه و افزايش عمق سطح ايستابي سبب افزايش عملكرد بيولوژيك و عملكرد دانه گرديد. نتايج كلي پژوهش نشان داد در هيچ‌كدام از تيمارها، نياز آبي گياه به صورت صددرصدي در هيچ روزي توسط آب زيرزميني تامين نشده و همواره بخشي از نياز آبي گياه در طول دوره رشد از طريق آبياري تامين گرديده است. همچنين مي‌توان گفت كه استفاده از منابع آبي زيرزميني كم عمق و شور (شوري كمتر از 2 دسي زيمنس بر متر) به منظور رفع نياز آبي گياه كينوا مي‌تواند سبب كاهش ميزان آبياري و كمك به تبخير و تعرق گياه گردد.