گونه شناسي كوره‌هاي سنتي پخت سفال ايران از دوران پيش از تاريخ تا دوران معاصر

كوره‌هاي سنتي پخت سفال در ايران، از ديرباز تا به امروز، هم پا و همراه سفالگران بوده است كه هر كدام در هر منطقه و دوره ساختمان و شيوه‌هاي حرارت‌دهي متفاوتي داشته و متناسب با منطقه شكل گرفته است. هنرمندان سفالگر ايراني در اعصار مختلف، هم سو با پيشرفت در صنعت، كوره‌هاي سفال خود را در جهت بهبود كيفيت ظروف سفالي، تغيير مي دادند. اين تغييرات در هر مكان، بسته به شرايط جغرافياي متفاوت است؛ به طوري كه در هر منطقه، ساختماني متفاوت مشاهده مي شود. هدف از اين پژوهش شناسائي و بررسي كوره‌هاي سنتي سفال ايران از دوران پيش از تاريخ تا دوران معاصر كه ضرورت دارد اين كوره‌ها را در دسته‌بندي قرار داد. روش تحقيق توصيفي و تحليلي مي باشد كه منابع اطلاعاتي پژوهش مبتني بر داده‌هاي كاوش‌هاي باستان‌ شناسي و برداشت ميداني صورت گرفته است. اين كوره‌ها را مي توان از نظر ميزان قرارگيري در زمين، مكش، شيوه هاي حرارت دهي و شرايط جوي داخل كوره دسته بندي كرد. از نظر ميزان قرارگيري كوره داخل زمين به سه دسته‌ي كوره‌هاي روي سطح زمين، مياني و زيرزمين دسته‌بندي شده است كه به عنوان اولويت دسته بندي در اين پژوهش قرار گرفته است از اين رو مقاله به دنبال پاسخ به اين پرسش است: كوره‌هاي پخت سفال در ايران با توجه به ساختمان فني چگونه قابل گونه‌شناسي است؟