تحليل قدرت و رفتار مياني ج.ا. ايران: فرصت و چالش هاي گسترش نفوذ منطقه ايي

مفهوم قدرت مياني براي تبيين رفتار مياني، هويت و نقش سياست خارجي دولت ها استفاده مي شود. ج.ا.ايران به عنوان قدرت مياني منطقه ايي هم عناصر ساختاري و هم رفتاري براي ايفاي چنين نقشي برخوردار است. هدف پژوهش حاضر اين است كه در چارچوب تركيبي از رويكردهاي واقع گرايي، رفتاري و سازه انگاري و برداشت جديد از قدرت مياني منطقه ايي جايگاه ايران را در دسته بندي هاي قدرت تحليل كند و سپس براساس اين تحليل با روش كيفي و رويكرد توصيفي-تحليلي به اين سوالات پاسخ دهد كه چرا ج.ا.ا يران تصميم گرفته است قدرت و نفوذ خود را در خارج از كشور به نمايش بگذارد يا اقدامات ايران براي تحقق اين اهداف چه بوده است و چالش ها يا محدوديت هاي رفتار مياني ج.ا.ايران در سطح منطقه خاورميانه چيست؟ در پاسخ، اين فرضيه مطرح مي شود كه هدف ايران از گسترش نفوذ منطقه اي تأمين بقاي ج.ا.ايران، مبارزه با نفوذ و نظم منطقه اي مخالفان خود از جمله امريكا و اسرائيل، حمايت از جبهه مقاومت به ويژه فلسطينيان براي دستيابي به حقوق خود و صدور انقلاب اسلامي به منطقه به منظور وحدت جهان اسلام است. نتايج تحقيق حاكي از آن است، هر چند ج.ا.ايران با استفاده از ابزارهاي مختلف از جمله قدرت سخت، نرم و اقتصادي قدرت و نفوذ خود را در منطقه گسترش داده است؛ اما به دلايل مختلف از جمله ؛ محدوديت ها و چالش هايي براي تتثبيت و گسترش نفوذ خود در سطح منطقه اي و فراتر از آن دارد.