تأثير شاخص‌هاي حكمراني خوب بر وقوع درگيري مسلحانه داخلي: مطالعه كشورهاي صادركننده نفت

در اين مقاله تلاش شده است تا اثر كيفيت نهادي بر وقوع درگيري مسلحانه داخلي در كشورهاي برخوردار از درآمدهاي نفتي مورد بررسي تجربي قرار گيرد. به اين منظور اثر حكمراني خوب و مؤلفه‌هاي اصلي تشكيل‌دهنده آن (به‌عنوان شاخص‌هاي اندازه‌گيري كيفيت نهادي) در كنار فراواني منابع نفتي بر وقوع درگيري مسلحانه داخلي 68 كشور صادركننده نفت طي دوره زماني 2019-1995 مورد بررسي تجربي قرار گرفته است. روش تحقيق توصيفي تحليلي است كه در قسمت توصيف از روش اسنادي استفاده شده و بخش تحليل متكي بر مفاهيم اقتصادسنجي است. نتايج تجربي با استفاده از مدل لاجيت نشان مي‌دهد كه طي دوره زماني مورد بررسي، فراواني منابع نفتي داراي تأثير مثبت و معنادار و شاخص‌هاي حكمراني خوب داراي اثر منفي و معنادار بر درگيري مسلحانه داخلي بوده است. در ضمن، در حضور شاخص‌هاي حكمراني خوب، اثر مثبت فراواني منابع نفتي بر درگيري مسلحانه داخلي، كاهش مي‌يابد. علاوه بر اين، در بين مؤلفه‌هاي تشكيل‌دهنده شاخص حكمراني خوب، مؤلفه شفافيت و ثبات سياسي نسبت به ساير مؤلفه‌هاي آن، بيشترين اثرگذاري را در كاهش وقوع درگيري مسلحانه داخلي و همچنين كاهش اثرگذاري مثبت فراواني منابع نفتي بر درگيري مسلحانه داخلي در كشورهاي مورد مطالعه داشته است. بر اساس نتايج تجربي به‌دست‌آمده، مهم‌ترين توصيه سياستي اين مقاله، فراهم‌سازي بسترهاي لازم در جهت الزامات تحقق حكمراني خوب در كشورهاي صادركننده نفت به‌منظور كاهش وقوع درگيري‌‌هاي داخلي و نفرين سياسي منابع مي‌باشد.