مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر ذهني‌سازي (MBT) و درمان مبتني بر رابطه والد-كودك (PCIT) بر تنظيم هيجان و رفتارهاي خوردن در كودكان مضطرب

پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثريخشي درمان مبتني بر ذهني سازي و درمان مبتني بر رابطه والد-كودك بر تنظيم هيجان و رفتارهاي خوردن كودكان مضطرب انجام شد. روش پژوهش حاضرنيمه آزمايشي، همراه با پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي مادران كودكان مضطرب شركت پالايش نفت شهر بندرعباس در سال 1402 بودند كه براساس ملاك هاي ورود و خروج 45 نفر واجد شرايط ورود به مطالعه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي به دو گروه ازمايش و يك گروه كنترل گمارده شدند. آزمودني ها با استفاده از پرسشنامه هاي تنظيم هيجان شيلد و كيكتي (1997)، رفتار خوردن كودكان واردل و همكاران (۲۰۰۱) و مقياس اضطراب كودكان اسپنس- فرم والدين (1998) در مراحل پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري مورد ارزيابي قرار گرفتند. نتايج آزمون تحليل واريانس نشان داد كه تفاوت معناداري بين گروه كنترل با درمان مبتني بر ذهني سازي و درمان مبتني بر رابطه والد-كودك در تنظيم هيجان و رفتارهاي خوردن كودكان مضطرب وجود دارد و درمان مبتني بر ذهني سازي و رابطه والد-كودك منجر به كاهش منفي گرايي هيجاني و مشكلات رفتارهاي خوردن و افزايش تنظيم هيجاني انطباقي در كودكان مضطرب شده است. نيزدرمان مبتني بر ذهني سازي موثرتر از درمان مبتني بر رابطه والد-كودك در تنظيم هيجان كودكان مضطرب است. بنابراين باتوجه به يافته هاي پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه از برنامه هاي درماني مبتني بر ذهني سازي و رابطه والد-كودك مي توان به ‌عنوان مداخلات مناسب در جهت بهبود تنظيم هيجان و رفتارهاي خوردن در كودكان مضطرب استفاده كرد.