بررسي اثربخشي درمان التقاطي تنظيم هيجان پويشي-تجربي و شفقت خود بهوشيارانه با تمركز بر شرم نهادينه بر افسردگي درون‌فكني شده و اتكايي

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان التقاطي تنظيم هيجان پويشي تجربي و شفقت خود بهوشيارانه بر كاهش شرم نهادينه، افزايش شفقت خود، افزايش قاطعيت و كاهش شدت افسردگي در بيماران مبتلا به افسردگي درون فكني شده و اتكايي در مقايسه با گروه كنترل بوده است. اين پژوهش در چهارچوب يك طرح تك موردي و با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل و با پيگيري 45 روزه انجام شده است. جامعه آماري شامل كليه افرادي است كه تشخيص اختلال افسردگي را در سال 1399 در مركز مشاوره و كلينيك روان‌درماني دانشگاه شيراز دريافت كرده و با توجه ملاك‌هاي رد و شمول 9 نفر به عنوان گروه نمونه با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند.مقياس شرم دروني شده و مقياس شفقت خود، پرسشينامه ابراز وجود و پرسشنامه افسردگي بك براي هر فرد در محله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري، اجراشد و در نهايت گروه‌هاي آزمايش به مدت 8 جلسه 45 دقيقه اي تحت درمان التقاطي قرار گرفت. يافته هاي پژوهش حاكي از معني داري باليني ياثير درمان التقاطي بر شدت افسردگي، شرم نهادينه، قاطعيت و شفقت خود در دو گروه بيماران افسرده درون فكني شده و اتكايي در مقايسه با گروه كنترل بود. بر اساس يافته ها درمان التقاطي مي تواند به عنوان يك روش مداخله اي نوين در كاهش شدت افسردگي درون فكني شده و اتكايي به كار رود.