عشق به همسر و كيفيت زندگي زناشويي با علائم فرسودگي شغلي: نقش ميانجي‌گري سازگاري زناشويي

هدف از انجام اين پژوهش، بررسي نقش ميانجيگري سازگاري زناشويي در رابطه ي بين عشق به همسر و كيفيت زندگي زناشويي معلمان دچار فرسودگي شغلي بود. تحقيق بر حسب هدف، بنيادين و روش پژوهش، توصيفي ازنوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر، شامل كليه معلمان زن و مرد متأهل شاغل درشهر يزد )تقريباً 5500 نفر( بود. روش نمونه گيري، تصادفي خوشه اي چندمرحله اي بود. ازميان 45 مدرسه ناحيه 1 ، 360 معلم به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزارپژوهش، پرسشنامه ي عشق استرنبرگ ) 1987 ،) كيفيت زندگي زناشويي باسبي و همكاران ) 1995 ( و مقياس سازگاري همسران اسپانير و كرولي ) 1986 ( بود. براي تحليل داده ها ازروش مدل معادلات ساختاري و نرم افزار ليزرل استفاده شد. يافته ها نشان داد، بين متغير عشق به همسر و سازگاري همسران رابطه ي مستقيم ومعني دار ) 731 / 0 = r ( وجود دارد. بين متغير سازگاري همسران و كيفيت زندگي زناشويي رابطه مستقيم ومعني دار ) 89 / 0 = r( وجود دارد. متغير عشق به همسر با كيفيت زندگي زناشويي رابطه ي مستقيم ومعني دار ) 07 / 0 - r= ( ندارد. بين متغير عشق به همسر و كيفيت زندگي زناشويي باتوجه به نقش ميانجي سازگاري همسران رابطه ي مستقيم ومعني دار وجود دارد. ضمناً نتايج نشان داد، خرده مقياسه اي عشق به همسر شامل مؤلفه هاي صميمت، اشتياق، تعهد با خرده مقياسه اي كيفيت زندگي زناشويي شامل توافق، رضايت، انسجام كمترين همبستگي )بين 27 / 0 تا 38 / 0 (، و با خرده مقياسه اي متغير سازگاري زناشويي شامل رضايت دوجانبه، همبستگي دوجانبه، توافق دوجانبه و بيان محبت آميز بيشترين همبستگي ) 49 / 0 تا 82 / 0 (، را دارد. با توجّه به نتايج بدست آمده مي توان گفت، عشق به همسر به تنهايي موجب بهبود كيفيت زندگي زناشويي نمي شود، بلكه توافق و بيان محبت آميز فرآيند عشق ورزي را تسهيل مي كند و سبب آغاز گفتمان و رفتار مهرورزي مي شود. به عبارتي، عشق و محبت بايد بركلام و در رفتار زوجين جلوه گر شود تا براي طرفين عشق معنا يابد.