مقايسه اثربخشي رفتار درماني ديالكتيك و تحليل رفتار متقابل بر واكنش‌پذيري بين‌فردي، خودمهارگري و نظم‌جويي‌شناختي هيجان نوجوانان پرخاشگر

اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي رفتار درماني ديالكتيك و تحليل رفتار متقابل بر واكنش‌پذيري بين‌فردي، خودمهارگري و نظم‌جويي‌شناختي هيجان نوجوانان پرخاشگر انجام شد. طرح پژوهش نيمه آزمايشي به شيوه پيش‌آزمون_پس‌آزمون با دو گروه آزمايش و يك گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش كليه دانش‌آموزان پرخاشگر مدارس پسرانه دوره متوسطه دوم شهر گرگان در سال تحصيلي 1402-1401 بودند كه با استفاده از شيوه خوشه‌اي، 45 دانش‌آموز به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه 15 نفري (آزمايش 1 رفتاردرماني ديالكتيك، آزمايش 2 تحليل رفتار متقابل و گروه گواه) جايگزين شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي واكنش‌پذيري بين‌فردي ديويس (1983)، خودمهارگري تانجي (2004)، نظم‌جويي‌شناختي هيجان گرانفسكي و كرايج (2001) و پرخاشگر باس پري (1992) بود. داده‌هاي پژوهش با آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره و نرم‌افزار SPSS نسخه 22 تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه رفتار درماني ديالكتيك و تحليل رفتار متقابل بر واكنش‌پذيري بين‌فردي، خودمهارگري و نظم‌جويي‌شناختي هيجان نوجوانان پرخاشگر اثربخش است. همچنين ميزان تاثير گروه رفتاردرماني ديالكتيك بيشتر از گروه تحليل رفتار متقابل بوده است. بر اساس يافته هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه رفتار درماني ديالكتيك با شناسايي الگوهاي معيوب قبلي افكار و احساسات، افزايش تحمل ناكامي، پذيرش و اعتباربخشي هيجانات منجر به بهبود  واكنش‌پذيري بين‌فردي، خودمهارگري و نظم‌جويي‌شناختي هيجان نوجوانان پرخاشگر مي‌شود.