رابطه تاب‬آوري و خلاقيت با خودمراقبتي روان‬شناختي در برابر كرونا در زنان: نقش ميانجي سبك زندگي

زمينه و هدف: با شيوع پاندمي كرونا و به تبع آن قرنطينه هاي طولاني مدت، سبك زندگي طيف وسيعي از افراد تغيير كرد و جامعه بشري بيشتر به سمت مراقبت از خود سوق داده شد. هدف از پژوهش حاضر تعيين ارتباط تاب‌آوري و خلاقيت با خودمراقبتي روانشناختي در برابر كرونا با نقش ميانجي سبك زندگي در زنان بود. روش كار: روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه زنان خانه دار شهر كرمانشاه در سال 1400 بود كه از بين آنها تعداد 363 نفر با روش نمونه گيري در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي جمع آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي تاب‌آوري كونور و ديويدسون (2003)، مقياس سبك زندگي لعلي و همكاران (1391)، پرسشنامه خلاقيت تورنس (1966) و پرسشنامه خودمراقبتي يونسي بروجني و همكاران (1399) استفاده شد. داده هاي بدست آمده با استفاده از روش معادلات ساختاري و نرم افزارهاي آماري SPSS-22 و Smart PLS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين تاب‌آوري و خلاقيت با خودمراقبتي روان‫شناختي در برابر كرونا ويروس در زنان، رابطه مستقيم وجود داشت  (237%= β، 0/05 p). همچنين براساس نتايج، متغير سبك زندگي، نقش ميانجي را در ارتباط بين تاب‌آوري و خلاقيت با خودمراقبتي در برابر كرونا ايفا مي كرد )4/635 Sobel =، 0/001 p). نتيجه گيري: مي‌توان گفت كه تاب‌آوري و خلاقيت به همراه سبك زندگي نقش مهمي در خودمراقبتي روانشناختي زنان در برابر ويروس كرونا دارد كه متخصصان سلامت روان جهت بهبود بهداشت رواني در پاندمي‌هاي انساني بايد به آنها توجه كنند.