مقايسه اثربخشي دو روش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و معنادرماني بر كاهش اضطراب مرگ دانشجويان داراي آشفتگي هيجاني

زمينه و هدف: افراد به دليل تأثيرات نامطلوب آشفتگي هاي هيجاني بر سلامت جسمي، رواني و اجتماعي، آسيب‌هاي رواني يا عاطفي مرتبط با مرگ را تجربه مي كنند. پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي دو روش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و معنادرماني بر كاهش اضطراب مرگ دانشجويان داراي آشفتگي هيجاني، انجام شد. روش كار: اين مطالعه نيمه تجربي از نوع پيش آزمون پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش، كليه دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد اردبيل در سال تحصيلي 1400-1399 بودند كه از بين آنها، ابتدا تعداد 300 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و پرسشنامه آشفتگي هيجاني را تكميل كردند. سپس، 45 نفر از افرادي كه 1 انحراف معيار بالاتر از نمره برش در مقياس آشفتگي هيجاني كسب كرده بودند بر اساس يك توليدكننده اعداد تصادفي به عنوان نمونه، انتخاب و در دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). براي گروه آزمايش اول، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و براي گروه آزمايش دوم، معنادرماني طي 8 جلسه 75 دقيقه اي در طول چهار هفته اجرا شد. ابزار پژوهش شامل مقياس اضطراب مرگ تمپلر (1970) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-16 و آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه هر دو مداخله معنادرماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر اضطراب مرگ دانشجويان داراي آشفتگي هيجاني تاثير داشت (0/05 p). همچنين نتايج آزمون تعقيبي، تفاوت آماري معني داري را بين دو روش درماني در متغير اضطراب مرگ نشان داد (0/05  p). نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه هر دو مداخله معنادرماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد سبب بهبود اضطراب مرگ در دانشجويان داراي آشفتگي هيجاني شده، اگرچه اثربخشي روش معنادرماني به طور معني داري بيشتر از روش درماني مبتني بر پذيرش و تعهد بود. بنابراين استفاده از اين مداخلات بخصوص روش معنادرماني براي دانشجويان داراي آشفتگي هيجاني پيشنهاد مي شود.