مقايسه اثربخشي دو روش طرحواره درماني و نوروفيدبك بر كاهش افسردگي افراد با سابقه ابتلا به بيماري كوويد-19

زمينه و هدف: شيوع ويروس كرونا نه تنها سلامت جسماني را مورد تهديد قرار ميدهد، بلكه بر بهداشت رواني جامعه نيز تاثير منفي ميگذارد. هدف از پژوهش حاضر مقايسه تاثير دو روش طرحواره درماني و نوروفيدبك بر افسردگي افراد با سابقه ابتلا به كوويد-19 بود. روش كار: روش پژوهش حاضر، نيمه تجربي با طرح پيش آزمون- پس آزمون چندگروهي و با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه افراد افسرده با سابقه ابتلا به بيماري كوويد-19 بود كه طي نيمه اول سال 1401 به كلينيك‌هاي مشاوره شهر تهران مراجعه كرده بودند. از بين جامعه فوق، تعداد 45 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به روش تصادفي ساده در سه گروه 15 نفره تحت درمان نوروفيدبك، طرحواره درماني و گروه كنترل، جايگزين شدند و در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون به پرسشنامه افسردگي بك پاسخ دادند. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس با استفاده از نرم افزارSPSS-25  استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه نمرات افسردگي گروه‌هاي آزمايش در پس‌آزمون نسبت به پيش‌آزمون به صورت معناداري كاهش يافته كه اين ميزان، در گروه طرحواره درماني نسبت به گروه نوروفيدبك، بيشتر بود (0/01  p). نتيجه گيري: براساس يافته ها هر دو روش طرحواره درماني و نوروفيدبك مي‌توانند به كاهش افسردگي در افراد داراي سابقه ابتلا به كوويد- 19 كمك كنند، هر چند به نظر مي‌رسد كه طرحواره درماني اثربخشي بيشتري داشته است. بنابراين از اين دو روش درماني به منظور بهبود وضعيت بهداشت رواني جامعه مي‌توان بهره برد.