تروما و روايت‌درماني در رمان خانه ارواح از ايزابل آلنده

از كاركردهاي آثار ادبي به‏ويژه رمان روان‏درمانگري است. روان‌شناسان بسياري به آثار ادبي روي ‏آورده‏‏ و شخصيت‌ها و كنش و واكنش‌هايشان را از اين حيث بررسيده‏اند. تروما يكي از مشكلات رواني آدمي بر اثر حادثه است و به هر گونه ضربه روحي گفته مي‏شود كه ناراحتي، استرس و ازدست رفتن احساس امنيت را درپي داشته باشد. جوديت هرمان در نظريه روايت‏درماني خود معتقد است شخص درگير تروما، هوشياري خود را ازدست مي‏دهد و قادر به يادآوري جزئيات نيست يا به عمد به فراموشي روي مي‏آورد و حتي به سوگواري نيز نمي‏پردازد. درمان تنها با روايت ‏كردن واقعه و سپس پذيرش و بازگشت به زندگي عادي ممكن است مؤثر باشد. در اين مقاله رمان خانه ارواح اثر ايزابل آلنده، كه در قالب شرح حال خانواده‏اي به وجه نمادين اوضاع آن كشور تصوير مي‏‏شود، از منظر تروما و روايت‌درماني هرمان بررسي شده است. پرسش اصلي مقاله اين است كه شخصيت‌هاي اين داستان با چه تروماهايي مواجهند و براي رهايي از آن چگونه عمل مي‏كنند؟ هدف اين است كه ظرفيت‏هاي اين رمان در تصوير تروما در قالب رمان نشان داده شود. نتايج نشان مي‏دهد كه با مشخص شدن تروماهاي اشخاص داستان از طريق گفت‌وگوها و كنش و واكنش‏هايشان و نيز گفتار داناي كل رنج‏هاي رواني و بهبود آن‌ها در قالب روايت و خاطره‏درماني نشان داده مي‏شود. روايت‏ كردن تروماهاي شخصيت‌هاي داستان، سرانجام به رهايي آن‌ها از درد و رنج منجر مي‏شود. در اين داستان سه مرحله درمان يعني ايمني، يادآوري و سوگواري، و تماس مجدد با زندگي عادي در زندگي شخصيت‌هاي داستان ديده‏ مي‏شود.