نسبت خيال و والا در زيباشناسي كانت

مفهوم والا داراي سابقه طولاني است كه معمولا به يونان باز مي‌ گردد؛ اما برخي انديشمندان و فيلسوفان دوران جديد چالشي به وجود آوردند كه والا را ذيل مباحث زيباشناسي قرار دهند. كانت نيز ناظر به فلسفه خود والا را ذيل مباحث زيباشناسي مورد بحث قرار مي ‌دهد. در بحث والا خيال از اهميت ويژه اي برخوردار است و براي فهم آن در فلسفه كانت مي‌ بايست به پيشينه آن توجه كرد؛ پيشينه‌ اي كه نشان مي‌ دهد در انديشه كانت خيال بحث پيچيده‌ اي است. در نقد نخست خيال در مشاركت فاهمه و حس عمل مي ‌كند و نتيجه آن در تفاسير رايج سبب معرفت و عينيت در فلسفه كانت مي‌ گردد‌؛ اما خيال در نقد قوه حكم عملكردي آزاد دارد و در حكم ذوقي در هماهنگي آزاد با فاهمه است؛ اما در والا خيال در نسبت با عقل قرار دارد. در اينجا احساس والا به احساس اخلاقي شباهت دارد؛ از اين منظر سبب آشكار شدن وحدتي مي‌ شود كه انسان را در يك تعين كلي نشان مي‌ دهد و از اين جهت طبيعت چونان نمايش امر فوق محسوس فهميده مي ‌شود.