مدل يابي خشونت خانگي براساس عوامل استرس‌زا و راهبردهاي مقابله‌اي با نقش ميانجي دشواري تنظيم هيجان در زنان قرباني همسرآزاري از منظرفرهنگي

هدف پژوهش حاضر، مدل يابي خشونت خانگي براساس عوامل استرس‌زا و راهبردهاي مقابله اي با نقش ميانجي‌ دشواري تنظيم هيجان در زنان قرباني همسرآزاري از منظر فرهنگي بود. جامعه آماري پژوهش، تمامي زنان قرباني همسرآزاري در بازه زماني بهمن ماه و اسفند ماه 1402بود كه به بهزيستي و اورژانس اجتماعي شهر كرمان مراجعه كرده بودند. نمونه پژوهش 241 نفر بود كه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. ابزار اندازه گيري شامل پرسشنامه خشونت خانگي عليه زنان حاج يحيي(1999)، مقياس استرس كودرون(2002)، پرسشنامه راهبردهاي مقابله اي اندلر وپاركر(1990) و پرسشنامه دشواري تنظيم هيجان گراتز و رومر(2004) بود. تجزيه و تحليل داده‌ ها با استفاده از مدل معادلات ساختاري (SEM) و نرم افزارSPSS-27 و PLS-4 انجام گرفت. نتايج پژوهش نشان داد، استرس ناشي از شخصيت و استرس ناشي از زندگي به طور مستقيم و غير مستقيم با ميانجي گري دشواري تنظيم هيجان بر خشونت خانگي اثر مثبت معني داري دارد. و راهبرد هاي مقابله‌اي به طور غير مستقيم با نقش واسطه اي دشواري تنظيم هيجان بر خشونت خانگي اثر مثبت معني داري دارد p 0/05)). بنابراين مي توان گزارش كرد عوامل استرس زا و راهبردهاي مقابله اي به واسطه دشواري تنظيم هيجان، از عوامل اثرگذار بر خشونت خانگي زنان قرباني همسرآزاري مي‌باشد. هم چنين عناصر فرهنگـي مي تواند همسرآزاري را بر عليه زنان در خانواده افزايش يا كاهش دهد.