آزمون الگوي ساختاري رفتارهاي خودكشي و كمال‌گرايي با ميانجي‌گري نوميدي، نيازهاي بين فردي و سندرم بحران خودكشي در زنان از منظر فرهنگي

هدف پژوهش حاضر، بررسي مدل رابطه ساختاري بين رفتارهاي خودكشي(انديشه پردازي خودكشي، اقدام به خودكشي) و كمال‌گرايي با ميانجي‌گري نوميدي، نيازهاي بين فردي(سربار بودن ادراك شده و تعلق‌پذيري خنثي) و سندرم بحران خودكشي در زنان از منظر فرهنگي بود. جامعه آماري تمامي زنان ساكن شهرستان بستك در سال 1401 بود. نمونه پژوهش 317 نفر بود كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس از خانه بهداشت‌هاي جامعه مذكور انتخاب شدند. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. ابزار اندازه گيري مقياس چند بعدي كمال‌گرايي (هيويت و فلت، 1999)، پرسشنامه نيازهاي بين‌فردي (هيل وپتيت2014)، مقياس نوميدي ( بك وستير،1988)، مقياس سندرم بحران خودكشي (بلوچ- الكوباي، 2021) و پرسشنامه تجديد نظر‌شده خودكشي (عثمان و همكاران، 2001) بود. تحليل داده‌ها با روش الگويابي معادلات ساختاري و با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS-24 و AMOS-24 انجام شد. نتايج نشان داد كه الگوي پيشنهادي از نيكوئي برازش خوبي برخوردار بود. يافته‌ها حاكي از رابطه مستقيم و معني‌دار كمال‌‌‌گرايي با نوميدي، سربار بودن ادراك شده و تعلق‌پذيري خنثي؛ نااميدي با سندرم بحران خودكشي؛ ادراك سربار بودن با سندرم بحران خودكشي؛ تعلق‌پذيري خنثي با سندرم بحران خودكشي بود. علاوه بر آن سندرم بحران خودكشي با افكار خودكشي و اقدام به خودكشي نيز رابطه مثبت و معني‌دار دارد (p 0.01). نتايج مسيرهاي غيرمستقيم نشان داد كه بين كمال‌گرايي و سندرم بحران خودكشي‌، از طريق نوميدي، سربار بودن ادراك شده و تعلق پذيري خنثي؛ وبين نوميدي و افكار خودكشي، از طريق سندرم بحران خودكشي؛ بين سربار بودن ادراك شده و افكار خودكشي، از طريق سندرم بحران خودكشي؛ بين تعلق پذيري خنثي و افكار خودكشي، از طريق سندرم بحران خودكشي؛ و بين نوميدي و اقدام به خودكشي، از طريق سندرم بحران خودكشي؛ بين سربار بودن ادراك شده و اقدام به خودكشي، از طريق سندرم بحران خودكشي؛ بين تعلق پذيري خنثي و اقدام به خودكشي، از طريق سندرم بحران خودكشي رابطه مثبت و معني‌داري وجود دارد.