بررسي تطبيقي اهداف و روش‌هاي تربيت اخلاقي از منظر امام رضا (ع) و ارسطو

تربيت اخلاقي از جمله مباحثي است كه انديشمندان و فلاسفه بزرگ در طول تاريخ به آن توجه داشته‌اند. توجه بدين اصل در آموزه‌ها و معارف اهل بيت ديده مي‌شود كه ائمه اطهار(ع) در زمان حيات خويش، تربيت اخلاقي را جزء اهداف برشمرده و مباحث علمي و دقيقي را تبيين كردند. پژوهش حاضر با روش توصيفي-تحليلي و تطبيقي به بيان اهداف و روش‌هاي تربيت اخلاقي از منظر امام رضا (ع) مي‌پردازد و به منظور نشان‌دادن برتري كلام و آموزه‌هاي اين امام بزرگوار بر ساير سخنان و معرفت‌ها، اين موضوع با روش تطبيقي با بحث تربيت اخلاقي از منظر ارسطو مقايسه و تحليل مي‌شود. يافته‌هاي حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد كه هدف تربيت اخلاقي از منظر امام (ع)، تأمين سعادت دنيوي و اخروي انسان است. امام (ع)، تلفيق خرد و عاطفه را روش تربيت اخلاقي دانسته و آن را عاملي در رسيدن به اعتدال برمي‌شمرد. ايشان، تربيت اخلاقي را بر مباني ارزشي مشروط مي‌كند كه بدون توجه به آن‌ها نمي‌توان به هدف رسيد. اما ارسطو، تربيت اخلاقي را برابر با تربيت شخصيت دانسته كه با روش‌هايي چون تهديد، تشويق، ترغيب و عفت كلام مي‌توان به هدف آن، تأمين سعادت دنيوي، دست يافت و اين در حالي است كه آن‌چه را ارسطو به عنوان روش از آن ياد مي-نمايد، امام (ع) ابزار مي‌داند.