خودكنترلي؛ سازوكارهاي رويش و عوامل زدايش آن از منظر قرآن كريم

جامعه و نهادهاي آن عرصه‌ي انواع رفتارهايي است كه نقش اساسي در موفقيت يا شكست انسان‌ها دارد. يكي از مهم‌ترين ابزاري كه مي‌تواند رفتارهاي انسان را در مسير صحيح قرار داده و از انحراف آن جلوگيري كند، خودكنترلي است كه در نيل انسان به اهداف والا نقش بارزي دارد. نظر به اهميت اين مسئله، در اين تحقيق با كاربست روش توصيفي- تحليلي، خودكنترلي در اجتماع و سازوكارهاي رويش و عوامل زدايش آن از منظر قرآن كريم موردبررسي قرارگرفته است. در فرآيند دست يافتن به صفت مهم خودكنترلي، برخي از عوامل مي‌تواند رفتار انسان را تصحيح كرده و انسان را در مسير رشد و تعالي قرار دهد؛ درحالي‌كه عواملي مانع تصحيح رفتارهاي انسان است و باعث زدايش ويژگي خودكنترلي در انسان مي‌شود. از نتايج تحقيق اين است كه مهم‌ترين سازوكارهاي رويش خودكنترلي عبارت است از تقويت باورها، تقوا، تفكر، عزم، مراقبه و محاسبه؛ و مهم‌ترين عوامل زدايش آن عبارت است از پيروي از هواي نفس، خود فراموشي، تكبر و خودستايي و ضعف اراده.