شناسايي مؤلفه‌هاي آموزشي اثربخش تدريس تاريخ معماري اسلامي بر مبناي تجربه حرفه‌اي استادان اين حوزه

هدف اصلي مطالعه‌ حاضر، شناسايي مؤلفه‌هاي تدريس تاريخ معماري اسلامي در مقطع كارشناسي با تمركز بر اثربخشي شگردهاي اجراي محتوا مطابق اهداف مهارتي و معمارانه و بر اساس تجربه‌ حرفه‌اي استادان دانشگاه به منظور ايجاد يك چارچوب مفهومي و توسعه‌ مباني نظري تدريس است. رويكرد پژوهشگر در اين بخش از پژوهش، رويكرد كيفي با استفاده از راهبرد پديدار‌نگاري است. مشاركت‌كنندگان شامل 15 نفر از استادان تاريخ معماري بودند كه از طريق نمونه‌گيري هدفمند تا رسيدن به اشباع نظري انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مصاحبه‌ عميق و نيمه‌سازمان‌يافته جمع‌آوري شدند. روش تحليل داده‌ها، تحليل محتواي استقرايي با استفاده از كدگذاري در سه سطح باز، محوري و منتخب بود. يافته‌هاي مربوط نشان دادند كه مقوله‌هاي اساسي تدريس اثربخش تاريخ معماري از منظر مهارت‌هاي آموزشي شامل؛ 1. تدريس متناسب با ويژگي‌هاي شخصيتي، 2. تدريس مبتني بر مهارت‌هاي آموزشي، 3. تدريس مبتني بر يادگيري و تفكر طراحي مبتني بر مسئله، 4. تدريس راهكارهاي بازشناسي و تداوم مفاهيم و الگوها هستند.