تحليل آثار سعدي بر اساس نظريۀ اخلاق غمخواري از ديدگاه نل نادينگز

مصلح الدين سعدي شيرازي(606 – 690ه.ق) از شاعران و نويسندگان ايراني است كه در باب آموزش مباحث اخلاقي سخن گفته و از جمله مربيان بزرگ اجتماعي است كه تعليم را اساس نيكبختي و سعادت افراد مي‌داند، به همين سبب حكمت عملي و اندرزهاي تربيتي را در اشعار وحكايت‌هاي خويش گنجانده است. اين بررسي نشان مي‌دهد كه برخي اشعار و حكايت‌هاي سعدي با مصاديق و مباني نظري و مفاهيم اخلاق مراقبت و غمخواري و نظريه‌هاي تربيتي نل نادينگز(متولد 1929م.) فيلسوف تعليم و تربيت امريكايي مطابقت و مشابهت دارد. نادينگز، محور تربيت اخلاقي را انسان مي‌داند و اعتقاد دارد كه شخص در غمخواري، در حالتي از رنج و اضطراب قرار مي‌گيرد. اين حالت او را بيدار مي‌سازد تا از خود فراتر برود. بر اثر همين بيداري است كه نيازهاي ديگران را مانند نيازهاي خود مي‌داند و در جهت رفع آن كوشش مي‌كند، تاجايي كه نياز ديگري را برخود فرض مي‌داند. مقالۀ حاضر با روش توصيفي-تحليلي مي‌كوشد تا به اين سوال اصلي پاسخ دهد كه كدام مؤلفۀ اخلاقِ غمخواري از ديدگاه سعدي با نظريۀ اخلاق غمخواري نادينگز همساني دارد؟ براساس نتايج تحقيق، دلمشغولي عاطفي براي ديگران و غمخواري براي عامۀ مردم در سطح جهاني در آثار سعدي نمود گسترده‌اي دارد. توجه به ارزش‌هاي انساني و دلمشغولي عاطفي از اهمّ رويكرد سعدي در اخلاق ارتباطي است.