بررسي وجوه تنهايي در آثار داستاني بلقيس سليماني از ديدگاه يالوم

ديويد يالوم، تنهايي را اولين منشاء اضطراب رنج وجودي انسان مي‌داند و نظر وي بيشتر تنهايي و انزواي بنيادين اگزيستانسيال است. اغلب شخصيت‌هاي داستاني بلقيس سليماني از تنهايي و بي پناهي رنج مي برند و گرفتار سرگشتگي هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسي وجوه تنهايي از ديدگاه ديويديالوم و آثار داستاني بلقيس سليماني به روش توصيفي-تحليلي مي‌كوشد تا به بررسي عوامل تنهايي در شخصيت داستان‌هاي سليماني از ديد يالوم بپردازد. بر اساس دستاورد و ماحصل تحقيق حاضر، بيشتر شخصيت هاي داستاني بلقيس سليماني-به ويژه زنان- عليرغم تلاش در رويارويي با كاستي‌هاي اجتماعي در پي يافتن و ساختن يك هويت يگانه براي خود هستند، اما موفق نمي‌شوند و گاه تنهايي آنان را به فنا و خودكشي سوق مي‌دهد در اين ميان، خانواده نقش اساسي را در تنهايي شخصيت‌هاي داستاني بلقيس سليماني ايفا مي‌كند و تحصيل در ديار غربت به تنهايي دامن مي‌زند. شناخت و پذيرش تنهايي، در زندگي انسان و ارتباط او با ديگران، نقشي بسيار مؤثر دارد. براساس يافته پژوهش، اضطراب تنهايي برآمده از رابطه به شدت متزلزل فرد با جهان پيرامون است.